ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนจริงจังกับเรื่องแบบนี้มาก
อู๋ชิงเหยาจนปัญญากับเขา “ก็ได้! อยากกัดตรงไหนก็ตามใจ”
“แต่ฉันต้องกัดก่อน”
ซีอวี้เจิงถาม “อยากกัดตรงไหนล่ะ?”
อู๋ชิงเหยากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาสวมเสื้อผ้าสีดำเรียบง่าย กลิ่นสบู่อาบน้ำจาง ๆ ลอยมาจากตัว คล้ายเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
ส่วนที่เผยออกมามีไม่มาก ทั้งท่อนแขน มือ ไหปลาร้า ลำคอ และใบหน้า
เพื่อความแน่ใจ อู๋ชิงเหยาถามระบบ “มีกฎไหมว่าต้องกัดตรงไหน?”
【ไม่มี โฮสต์เลือกได้ตามใจ】
ระหว่างที่เธอกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ซีอวี้เจิงก็เอ่ยขึ้นเหนือศีรษะเธอ
“ถ้าจะกัดตรงนี้ ฉันคงต้องคิดใหม่”
“หา?”
อู๋ชิงเหยาเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ถึงได้รู้ว่าตอนเผลอเหม่อมอง สายตาของเธอดันไปหยุดอยู่ที่...จุดหนึ่งพอดี
ไม่ใช่สิ...อาจารย์ ฉันไม่ได้ชอบกินของแบบนี้นะ
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันมอง...”
สมองของเธอพลิกแพลงอย่างรวดเร็ว “มือคุณต่างหาก”
ใช่แล้ว มือแน่นอน
ซีอวี้เจิงไม่ได้ถามอะไรต่อ ทำตามคำพูดเธออย่างว่าง่าย ยื่นมือมาตรงหน้าแล้วถามว่า “อยากกัดยังไงล่ะ?”
กัดคนจะกัดยังไงได้อีกล่ะ
อู๋ชิงเหยาจับมือเขาไว้ แล้วก้มลงกัดท่อนแขนของเขาทันที
กัดเข้าไปเต็มคำ
ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธอกำลังกินน่องไก่
เธอไม่กล้าออกแรงมาก แค่กดฟันลงไปจนผิวบุ๋มเล็กน้อย
พอมีข้อความแจ้งภารกิจสำเร็จดังขึ้นในหัว เธอก็ปล่อยปาก แล้วเผลอยกมือเช็ดปาก
“เรียบร้อย”
สายตาของซีอวี้เจิงหยุดอยู่บนรอยฟันนั้น
ไม่เจ็บไม่คัน รอยก็จางมาก
ครู่หนึ่ง เขาย่อตัวลง สบตาเธอในระดับเดียวกัน มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ