ครู่ใหญ่ต่อมา หญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ ก็สะกิดข้อศอกเธอ
อู๋ชิงเหยาจึงดึงสายตากลับมา
ในใจเธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที มหาวิทยาลัยนี่ช่างเล็กจริง ๆ
ตอนนี้อย่าเพิ่งมอบภารกิจให้เธอเชียวนะ!
ระบบ:【ไม่กล้ารับประกันจ้ะ】
“อาจารย์ครับ ผมมาสาย” ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบร้อนเข้ามาทางประตูหน้า พลางสวมชุดปฏิบัติการไปด้วย
เสียงคุ้นหูอยู่บ้าง
อู๋ชิงเหยาเงยหน้าขึ้น
ถ้าไม่ใช่ถานเคอแล้วจะเป็นใครได้อีก
“ให้ตายสิ นั่นถานเคอ!”
ได้ยินหญิงสาวข้าง ๆ อุทานอย่างตื่นเต้น อู๋ชิงเหยาก็แทบหมดแรงใจ
เป็นแบบนี้แล้วยังมีสาวกรี๊ดอีกนะ คนเขียนนิยาย เชิญแต่งต่อเลยค่ะ
อาจารย์ทำหน้าขรึม “ชื่ออะไร ทำไมถึงมาสายขนาดนี้?”
ถานเคอบอกชื่อ อาจารย์ตรวจดูแล้วพบว่าเป็นชื่อที่ยังไม่ได้ขาน
หลังจากตำหนิเขาสองสามคำ เห็นว่าถานเคอมีท่าทีสำนึกผิด จึงให้เขายกเก้าอี้ไปนั่ง
ถานเคอกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนสังเกตเห็นหญิงสาวที่ก้มหน้าพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับผนัง
เขารีบยกเก้าอี้ไปนั่งข้างเธอ แถมยังใช้คำหวานหลอกแลกที่กับคนข้าง ๆ อีกด้วย
“ชิงเหยายังงอนฉันอยู่อีกเหรอ”
คิดว่าฉันเป็นนาฬิกาปลุกหรือไง ถึงได้ส่งเสียงไม่หยุด
อู๋ชิงเหยากลัวเสียหน้า จึงดึงหน้ากากขึ้นมาปิดให้มิดกว่าเดิม
“เพื่อนกันทะเลาะกันก็อย่าข้ามคืน โกรธได้แต่ต้องรู้จักพอ เธอทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ นอกจากฉันแล้วจะมีผู้ชายคนไหนทนไหว”
ถานเคอมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย จ้องมองอย่างลึกซึ้ง
อู๋ชิงเหยานึกอะไรขึ้นได้ “รู้ไหมว่าคนนั่งข้างหลังนายเป็นใคร?”
ถานเคอส่ายหน้า
อู๋ชิงเหยาเอ่ย “ไม่รู้ก็หันไปดูสิ เขาทนฉันได้”
ถานเคอหัวเราะเยาะ ไม่เชื่อว่าจะมีใครทนนิสัยคุณหนูของเธอได้
แต่พอหันไป ก็สบเข้ากับสายตาดำสนิทของซีอวี้เจิง