สองวันนี้ อู๋ชิงเหยาพักฟื้นร่างกายอยู่ในหอพัก
ไม่ออกจากประตูใหญ่ ไม่ย่างกรายออกจากประตูรอง
เพราะยังกังวลว่าภารกิจจะไม่สำเร็จ เธอจึงทำได้แค่ก่อกวนซีอวี้เจิงผ่านอินเทอร์เน็ต
【เมื่อวานคุณเป็นคนพาฉันไปโรงพยาบาลหรือเปล่า?】
【ขอบคุณนะ รุ่นพี่อวี้เจิง⌯＞ᴗo⌯】
อีกฝ่ายไม่ตอบ
อู๋ชิงเหยาจึงยิ่งได้ใจ
【วันนี้ฉันคงกินเกลือมากไปแน่ ๆ】
【ไม่อย่างนั้นจะเอาแต่ว่างจนคิดถึงคุณอยู่บ่อย ๆ ได้ยังไงล่ะ~】
เลี่ยนชะมัด แม้แต่ตัวเธอเองยังแทบทนไม่ไหว
แต่ทำไมถึงยังไม่มีข้อความแจ้งว่าภารกิจสำเร็จล่ะ?
ระบบ:【อีกฝ่ายอาจยังไม่เห็นข้อความ ใจจึงไม่หวั่นไหว แบบนี้ก็เลยไม่นับว่าสำเร็จ】
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง
ระหว่างที่เขายังไม่ตอบข้อความ อู๋ชิงเหยาก็นึกมุกจีบเลี่ยน ๆ มาได้อีกสองสามประโยค แล้วส่งตามไปด้วย
ยิ่งทำให้ซีอวี้เจิงรำคาญได้ เธอก็ยิ่งพอใจ
เสียงกลอนประตูหอพักหมุนดังขึ้น
อู๋ชิงเหยาไม่ได้หันไปมอง เห็นเพียงแก้วชานมเย็นถูกวางลงตรงหน้า หยดน้ำเกาะพราวบนผิวแก้วแล้วไหลลงมา
เธอหันข้างไป
หูเนี่ยนเยว่พูดว่า “ได้ยินเจียงมู่บอกว่าเมื่อวานเธอเป็นลมแดด ฉันเลยเอาชานมรสออริจินัลมาให้ ไม่รู้ว่าเธอชอบดื่มอะไร อย่าถือสาเลยนะ”
อู๋ชิงเหยายิ้มตาหยี แก้มบุ๋มเป็นลักยิ้ม “ขอบคุณนะ เยว่เยว่”
หูเนี่ยนเยว่ชะงักไป ก่อนหน้านี้อู๋ชิงเหยาพูดจาเย็นชาใส่พวกเธอเสมอ ใบหน้าก็บึ้งตึง แม้จะสวยเหมือนกัน แต่ขาดความอบอุ่นไปหน่อย
ตอนนี้พอยิ้มขึ้นมา กลับดูราวกับนางฟ้า
“เธอ...ชอบก็ดีแล้ว”
อู๋ชิงเหยาเสียบหลอดลงไปแล้วดูดชานมคำหนึ่ง “ว่าแต่ เยว่เยว่ เธอมีงานพิเศษที่พอจะแนะนำได้ไหม?”