อู๋ชิงเหยาไม่ได้เลิกไปที่ร้านกาแฟเพียงเพราะเสิ่นจั๋วสือปฏิเสธการถ่ายทำอย่างเด็ดขาด
บ่ายวันถัดมา
เธอยังคงมาตรงเวลา
เฟ่ยหยางหยางเห็นร่างเล็ก ๆ ของเธอผลักประตูเข้ามา แสงแดดส่องลงบนไหล่
ใครบอกว่าคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงมีแต่เหล่าฮีโร่กันล่ะ เห็นชัด ๆ ว่ายังมีนางฟ้าด้วย!
เขามองเธอด้วยแววตาเลื่อมใสสุด ๆ “ฉันนึกว่าเมื่อวานโดนเสิ่นจั๋วสือปฏิเสธแล้ว วันนี้เธอจะไม่มาเสียอีก”
อู๋ชิงเหยา “อ้อ ตอนแรกก็คิดแบบนั้น แต่พอรับปากคุณแล้ว ฉันก็เลยมา”
เฟ่ยหยางหยางกุมอก “ทำยังไงดี รู้สึกเหมือนหัวใจจะกระเด็นออกมาแล้ว”
อู๋ชิงเหยาหยิบโทรศัพท์ออกมา “ให้ฉันโทรเรียกรถพยาบาลให้ไหม?”
ท่าทางจริงจังของเธอทำให้การกระทำเมื่อครู่ของเฟ่ยหยางหยางดูงี่เง่าไปเลย
เขายืดตัวตรงแล้วยกมือขึ้น “ไม่เป็นไร”
อู๋ชิงเหยาสวมผ้ากันเปื้อนพลางถามอย่างไม่ใส่ใจ “วันนี้เสิ่นจั๋วสือไม่มาเหรอ?”
“อา”
เฟ่ยหยางหยางเกาหัว “เรื่องนี้ฉันไม่รู้เหมือนกัน น่าจะมาถึงเดี๋ยวนี้แหละ”
อู๋ชิงเหยาขานรับ “อ้อ”
“ว่าแต่ วันนี้เพื่อนเธอไม่มาด้วยเหรอ?” เฟ่ยหยางหยางจำเพื่อนแปลก ๆ คนนั้นของเธอได้แม่น
“ใคร?”
“คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งสองชั่วโมงเมื่อวานไง”
“เขาน่ะเหรอ” อู๋ชิงเหยาตอบ “สงสัยกำลังยุ่งกับการเลี้ยงหมูอยู่มั้ง”
เฟ่ยหยางหยาง ผู้ที่เมื่อวานเพิ่งพูดเล่นว่าเขาจะจับคนไปขัง “……”
อู๋ชิงเหยาไม่ได้หยอกล้อเขาต่อ
เธอค่อนข้างสนใจกาแฟ จึงให้เฟ่ยหยางหยางสอนทำเมนูเพิ่มอีกหลายอย่าง
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาร้านกาแฟเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยผิงต้า บางครั้งจึงมีคนรู้จักแวะเข้ามาบ้าง