“คุณคือซีอวี้เจิงใช่ไหม” อู๋ลี่น่าเดินมาหยุดข้างเขา จำใบหน้านี้ได้ทันที
ซีอวี้เจิงไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกจากตัวเธอ คิ้วก็ยิ่งขมวดอย่างรังเกียจ
อู๋ลี่น่าไม่ได้รับคำตอบ จึงพูดต่อเอง
“เรามาทำข้อตกลงกันไหม?”
“ไม่สนใจ” ซีอวี้เจิงตอบเสียงเรียบ
อู๋ลี่น่า “...แต่ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าข้อตกลงอะไร”
ซีอวี้เจิงยกมุมปาก “แค่ฟังคุณพูดก็หมดความสนใจแล้ว”
อู๋ลี่น่าเคยได้ยินชื่อเสียงของเขา รู้ดีว่าตัวเองไม่ควรไปหาเรื่องคนอย่างเขา
แต่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ เธอจึงบ่นพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“มิน่าถึงเป็นได้แค่เบอร์สามของตัวสำรองในใจอู๋ชิงเหยา นิสัยเสียชะมัด”
พูดจบก็เดินจากไป
อู๋ชิงเหยาที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำเครื่องดื่มแต่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน “?”
เบอร์สามของตัวสำรอง?
ซีอวี้เจิงจ้องท้ายทอยของเธอ “รุ่นน้อง แล้วสองคนที่อยู่เหนือฉันเป็นใคร?”
สองคนนั้นไม่อยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นเบอร์หนึ่งน่ะสิ
อู๋ชิงเหยาทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วก้มหน้าก้มตายุ่งต่อไป
เธอทำงานอยู่สองชั่วโมง ซีอวี้เจิงก็นั่งอยู่ด้านหลังสองชั่วโมง
ดื่มหมดแก้วก็สั่งอีกแก้ว แต่ยังคงดื่มเฉพาะเครื่องดื่มที่เธอทำ
ใกล้เวลาเลิกงาน
เฟ่ยหยางหยางอดถามไม่ได้ “เธอกับเขาเป็นอะไรกัน?”
อู๋ชิงเหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซีอวี้เจิงค่อนข้างซับซ้อน
เธอเลือกคำตอบที่ฟังดูเรียบง่ายที่สุด “เพื่อนธรรมดา”