อู๋ชิงเหยาก้มลงเก็บตุ๊กตาที่ตกอยู่ข้างเท้า
คำพูดเมื่อครู่ของเขาหมายความว่าเริ่มรังเกียจเธอแล้วสินะ
ความสำเร็จขยับเข้าใกล้อีกขั้นแล้ว!
ระบบ:【โฮสต์นี่พอใจง่ายจริง ๆ นะ】
“แน่นอน ยิ่งคาดหวังน้อย ความสุขก็ยิ่งเพิ่มขึ้นได้มาก”
อู๋ชิงเหยากำลังหาที่วางตุ๊กตา แต่กลับพบว่าบ้านของซีอวี้เจิงสะอาดเรียบร้อยยิ่งกว่าที่เธอมองเห็นราง ๆ ในความมืดเมื่อครู่เสียอีก
ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตอยู่เลยสักนิด ราวกับบ้านตัวอย่าง
รักความสะอาดรุนแรงขนาดนี้ต้องไปหาหมอแล้วมั้ง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจวางตุ๊กตาไว้บนโต๊ะชากลางห้องรับแขก
พอไม่มีอะไรทำ เธอก็เดินเล่นไปทั่ว
เครื่องจักรชิ้นเดียวที่ดูแปลกแยกจากบ้านหลังนี้ดึงดูดความสนใจของเธอ
เธอย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง โน้มเข้าไปใกล้
เครื่องยังไม่เปิด หน้าจอมืดสนิท แต่มีจุดแดงกะพริบให้เห็นเลือนรางอยู่ข้างใน
เมื่อครู่อยู่ในความมืด จุดแดงนี้เห็นชัดมาก แต่พอเปิดไฟกลับแทบมองไม่เห็น
ถ้าไม่เข้าไปใกล้มาก เธอคงคิดว่าตัวเองตาฝาด
อู๋ชิงเหยาขมวดคิ้วน้อย ๆ
ทั้งที่หุ่นยนต์ปิดอยู่ ทำไมข้างในถึงมีจุดแดงกะพริบได้ล่ะ?
เหมือน...กล้องวงจรปิดเลย?
“สายตาแย่จนต้องเข้าไปใกล้ขนาดนั้นเลยหรือไง”
เสียงของซีอวี้เจิงดังขึ้นกะทันหัน
อู๋ชิงเหยาสะดุ้งเกือบกระโดด ก่อนยิ้มแห้ง ๆ ตอบ “สายตาฉัน 5.0 เชียวนะ รุ่นพี่อวี้เจิง”
“อ้อ” ซีอวี้เจิงสวมเสื้อยืดสีดำตัวหลวมกับกางเกงขายาว มือหนึ่งถือผ้าขนหนูเช็ดศีรษะ ปลายผมยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ รอบกายแผ่ไอเย็นชวนให้คนหนาวสะท้าน