เขาทำท่าจะก้มลงมา
ความต่างของรูปร่างไม่ได้มีแค่ขนาดตัวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพละกำลังด้วย
อู๋ชิงเหยากัดฟันออกแรงผลักเขาให้ถอยห่างไปเล็กน้อย ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความฉงนและเลื่อนลอยของเขาอีกครั้ง
เธอขึงสีหน้า “ไม่ได้!”
เขาถาม “ทำไม?”
จะทำไมได้อีกล่ะ
ภารกิจของเธอยังไม่สำเร็จเลยนี่นา
อู๋ชิงเหยาพูดเร็วกว่าความคิด “ฉันยังจูบไม่พอ”
“อ้อ?”
แววตาของซีอวี้เจิงหม่นลงเล็กน้อย “ยังอยากจูบตรงไหนอีก?”
อู๋ชิงเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกวักนิ้วเรียกเขา “ก้มลงมาสิ ฉันจะจุ๊บหน้าผากคุณ”
เขาทำตามอย่างว่าง่าย โน้มศีรษะลงหาเธอ
มือที่วางอยู่ตรงเอวด้านหลังของเธอคลายออกชั่วขณะ
เธอกำชายเสื้อเขาไว้ แล้วค่อย ๆ ยันตัวขึ้น จุมพิตหนึ่งประทับลงบนหน้าผากของเขา
นอนกลับลงไปสักพัก ก็ยังไม่มีข้อความแจ้งว่าภารกิจสำเร็จ
ก่อนที่เขาจะเริ่มลงมือ เธอรีบจูบลงบนสันจมูกโด่งของเขาอีกครั้ง
สมองเงียบงันราวกับตายไปแล้ว
แผ่นหลังของเธอเย็นวาบ
คงไม่ถึงขั้นต้องถอดเสื้อผ้าแล้วจูบต่ำลงไปหรอกนะ
ภารกิจของระบบในนิยายเรตแรงนี่ช่างประมาทไม่ได้จริง ๆ
“รุ่นน้อง เธอเหม่ออีกแล้ว”
ซีอวี้เจิงจ้องม่านตาที่เลื่อนลอยของเธอ แล้วเอ่ยเตือนเสียงเบา
อู๋ชิงเหยาส่งเสียง “อ๊ะ” ก่อนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาดำสนิทราวหมึกเข้มของเขา
ลางสังหรณ์ไม่ดีวาบผ่านใจ
วินาทีต่อมา เขาก้มตัวลงมาแนบข้างหูเธอ แล้วกระซิบเบา ๆ
“ทีนี้ ถึงตาฉันแล้ว”
คราวนี้อู๋ชิงเหยาออกแรงผลักเท่าไรก็ไม่อาจขยับเขาได้แม้แต่น้อย