พอเห็นท่าทางเช่นนี้ ลานบ้านที่เดิมส่งเสียงอึกทึกก็เงียบลงในพริบตา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวหายวับไป ทุกคนต่างพร้อมใจกันเคร่งขรึม มีคนกระซิบถามเสียงเบา “มาทำอะไรกันน่ะ? เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือไง?”
ในยุคสมัยนี้ พอเห็นคนสวมปลอกแขนแดงปรากฏตัว ผู้คนก็รู้สึกขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจว่าไม่มีทางเป็นเรื่องดี
ตอนที่อยู่ในเมือง พวกปัญญาชนหนุ่มสาวเคยเห็นคนสวมปลอกแขนแดงเดินไปตามตรอกซอกซอยเพื่อค้นบ้าน และจับคนไปวิพากษ์วิจารณ์ ถึงตอนนี้พอนึกขึ้นมาก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
หลี่เว่ยกั๋วกวาดตามองไปรอบลาน ก่อนสายตาจะหยุดลงที่โจวเชา
ใบหน้าของเขาไร้ร่องรอยความอ่อนโยนอย่างที่เคยมี น้ำเสียงกังวานดังขึ้น “โจวเชา มานี่”
หัวใจของโจวเชากระตุกวูบ เขารีบทบทวนสิ่งที่ทำมาตลอดช่วงนี้อย่างรวดเร็ว
เรื่องที่ถึงขั้นทำให้คณะกรรมการปฏิวัติเคลื่อนไหวได้ก็มีอยู่สองเรื่อง ไม่ใช่เรื่องที่เขาไปบ้านตระกูลเสิ่น ก็เป็นเรื่องระหว่างเขากับเสิ่นเมิ่งซี
แต่ทั้งสองเรื่องเขาทำอย่างรอบคอบ ตามเหตุผลแล้วไม่น่ามีใครสังเกตเห็น
เขาเก็บอาการ เดินไปหยุดตรงหน้าหลี่เว่ยกั๋ว “หัวหน้าหลี่ เรียกผมหรือครับ?”
“โจวเชา มีคนร้องเรียนว่านายลอบติดต่อกับผู้ถูกส่งมาปรับปรุงตัว เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?”
สิ้นเสียง สายตาของเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวทั้งหมดก็จับจ้องไปที่โจวเชาพร้อมกัน
ในดวงตาของเจียงหว่านอี๋กับปัญญาชนสาวอีกหลายคนฉายแววกังวลขึ้นมาโดยไม่ได้นัดหมาย
ในยุคนี้ใครจะกล้าคบค้าสมาคมกับคนที่ถูกส่งมาปรับปรุงตัวกัน? หากเรื่องนี้เป็นความจริง อย่างเบาก็ต้องเขียนรายงานสำนึกผิดและถูกตำหนิ หากหนักหน่อยก็จะถูกลงโทษ ถูกเลื่อนกำหนดกลับเมือง แถมยังถูกบันทึกลงแฟ้มประวัติ ชีวิตต่อจากนี้คงพังหมดแน่
หางตาของโจวเชาเหลือบเห็นมุมปากของเฝิงเสี่ยวหู่ยกขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่ แววตาเป็นประกาย ราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก