บทที่ 50 ตามหาเจียงหว่านอี๋
กลางไร่ข้าวโพด เจียงหว่านอี๋ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ผิวหน้ากระตุกน้อย ๆ ก่อนจะยกมือทุบหลังส่วนล่างที่ปวดเมื่อยและตึงจากการทำงานหนักมานาน
“เหนื่อยแล้วหรือ?” โจวเชาเดินมาหยุดข้างหลัง เอ่ยถามเสียงเบา
เจียงหว่านอี๋หันมาตามเสียง ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
พอเห็นว่าเป็นโจวเชา แววตาของนางก็เปล่งประกายยินดีขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบซ่อนความเหนื่อยล้าทั้งหมดไว้ “กลับมาแล้วหรือ!”
โจวเชารับจอบจากมือนางมา แล้วปักลงดินอย่างแรงจนตั้งมั่น ใช้ต่างม้านั่ง
เขาจับมือนางอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วของเจียงหว่านอี๋สะดุ้งน้อย ๆ แต่ก็ปล่อยให้เขากุมไว้ ปลายหูค่อย ๆ แดงระเรื่อ
ทั้งสองนั่งเคียงกันบนด้ามจอบ โจวเชาหยิบกระบอกน้ำออกมา คลายฝาแล้วเอียงปากกระบอกลงเล็กน้อย “ล้างมือก่อน”
เจียงหว่านอี๋เอียงคออย่างสงสัย แต่ก็ยื่นมือไปใต้ปากกระบอกอย่างว่าง่าย น้ำใสไหลลงมา นางค่อย ๆ ถูดินที่ฝ่ามือออก
พอนางล้างมือเสร็จ โจวเชาก็หยิบซาลาเปาไส้กุยช่ายจากห่อผ้าแล้วยื่นให้
เจียงหว่านอี๋มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นซาลาเปาแป้งขาวหายาก นางเหลือบมองโจวเชา ก่อนยื่นมือไปรับแล้วค่อย ๆ กัดกินทีละคำ
โจวเชากุมมืออีกข้างของนางไว้อีกครั้ง บีบเบา ๆ
เจียงหว่านอี๋แทะซาลาเปาพลางแอบเหลือบมองโจวเชาด้วยหางตา พอมองมือที่กุมกันอยู่ หัวใจก็พลันไหววูบ
แต่ไม่นาน นางก็แอบถอนหายใจในใจ ผู้ชายคนนี้ชอบแตะเนื้อต้องตัวนางอยู่เรื่อย แม้แต่เหยาหยาก็ยังโดน แถมยังชอบจ้องมองคนอื่นอีก