มองไปแต่ไกลก็เห็นหมีสีน้ำตาลอุสซูรีตัวใหญ่ตัวนั้นแล้ว มันคือผู้ล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารในป่าผืนนี้ หมีตัวนี้ต้องคอยระวังแค่เสือ ส่วนรังของมันกลับไม่จำเป็นต้องซ่อนให้มิดชิดนัก
นี่คือหมีโตเต็มวัย ร่างหนาแน่นราวกับภูเขาเนื้อลูกย่อม แผ่นหลังและหัวไหล่ปูดโปนไปด้วยมัดกล้ามที่แฝงพละกำลังมหาศาล กรงเล็บเพียงตวัดครั้งเดียวก็ฉีกเนื้อหนังได้
ขาหลังทั้งสองข้างใหญ่โตจนน่าตกใจ ใหญ่กว่าร่างของโจวเชาทั้งคนเสียอีก
หัวใจโจวเชากระตุกวูบ ความคิดเมื่อครู่ช่างหาเรื่องตายชัด ๆ
หมีตัวยักษ์นั่งอยู่ใต้ชะง่อนหิน ใช้อุ้งเท้าแตะบาดแผลสองแห่งบนตัวเป็นครั้งคราว รอยแผลนั้นเกิดจากเขี้ยวของราชาหมูป่าทิ่มแทง เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด
แม้จะนั่งอยู่ แผ่นหลังของมันก็ยังสูงกว่าโจวเชาเป็นเมตร หากยืนขึ้นคงสูงเกิน 3 เมตรแน่ แค่เจ้าตัวนี้ทิ้งก้นลงมาทับ คนก็สิ้นใจคาที่แล้ว
โจวเชาลอบคำนวณในใจ
คู่ต่อสู้ที่หาได้ยากขนาดนี้ จะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ไม่ได้ แต่ต้องหาวิธีที่ปลอดภัยไว้ก่อน
ดีที่มีวิชาหลบหนีผ่านมิติ หากสู้ไม่ไหวจนชีวิตตกอยู่ในอันตราย ก็หนีออกไปได้ในพริบตา
โจวเชากระตุ้นวิชาหลบหนี เคลื่อนกายวูบไหวเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว
หมีสีน้ำตาลถีบขาหลังอย่างแรง ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่เกิน 3 เมตรอย่างมั่นคง
กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ขนหนาจนดูพองนูน สันไหล่สูงราวกับเนินเขา มันยกอุ้งเท้ามหึมาขึ้นตบอกตัวเองอย่างแรง
หัวโตขนาดถังน้ำอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวขาววับ
“โฮกกก!”
เสียงคำรามสะเทือนไปทั่วหุบเขา ลมหายใจหนักหน่วงพ่นออกมาเป็นไอขาวยาวสองสาย