โจวเชายืนยิ้มเจื่อนอยู่ข้าง ๆ ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะราชาหมูป่า เขาคงไม่กล้าลดตัวมาขอร้องถึงขนาดนี้ มันดูผิดที่ผิดทางอยู่ไม่น้อย
ในใจเขาเตรียมคำพูดอธิบายกับคำรับรองไว้ชุดหนึ่งแล้ว
หลี่เถี่ยจู้ยังพูดไม่ทันจบ หวังชิงซานก็เดินเข้ามาในลานบ้าน งอนิ้วชี้กับนิ้วกลางสอดเข้าปาก แล้วหุบแก้มลง
“หวีด—”
เสียงผิวปากใสกังวานยาวนานดังสนั่นไปทั่วลานบ้าน
ไกลออกไปในแปลงถั่ว มีเงาดำพุ่งออกมาทันที กีบทั้งสี่ยกสลับกันอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงมาทางนี้
พริบตาเดียวมันก็พุ่งเข้ามาในลาน หอบหายใจแรง ลิ้นยาวห้อยออกมานอกปาก วิ่งวนรอบหวังชิงซานครึ่งรอบ หางสะบัดจนตัวโยกไปมา ก่อนเงยหน้ารอคำสั่ง
หวังชิงซานหยิบสายจูงสุนัขตรงมุมกำแพงมาคล้องคอมัน แล้วส่งปลายสายให้โจวเชา กำชับว่า “สหายโจว อย่าเข้าไปลึกในป่าเขา มีจุยเฟิงไปด้วย เดินเล่นแถวชายป่า หากระต่ายกับไก่ป่าไม่ใช่ปัญหา”
โจวเชาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบรับสายจูงมา
หวังชิงซานไม่ได้กำชับสักคำให้ดูแลสุนัขให้ดีตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับของที่ให้ยืมไปเป็นเพียงสิ่งของธรรมดาทั่วไป
คำพูดยืดยาวที่โจวเชาเตรียมไว้กลับไม่ได้ใช้สักคำ เขาจึงอดสำรวจหวังชิงซานไม่ได้
อายุสี่สิบกว่า สูงราว 170 เซนติเมตร แผ่นหลังเหยียดตรง คิ้วตาผ่อนคลาย ทั่วร่างแผ่ความสดใสและเป็นกันเอง
ชายคนนี้ให้ความรู้สึกพิเศษแก่โจวเชา ไม่เหมือนนายพรานธรรมดาทั่วไป
“ขอบคุณครับ อาหวัง!”
“เฮ้ย เรื่องเล็กน้อย!” เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
พูดจบก็ก้มมองจุยเฟิง แล้วชี้ไปทางโจวเชา “เชื่อฟังเขาดี ๆ ล่ะ”
“โฮ่ง โฮ่ง!”
จุยเฟิงกระโดดขึ้นเห่าเป็นการตอบรับสองครั้ง ก่อนนั่งลงข้างเท้าโจวเชาอย่างว่าง่าย หางแกว่งเบา ๆ ทว่าความสนิทสนมยังห่างชั้นจากที่มีต่อหวังชิงซานมาก