“ของที่ทีมพอจะให้ได้ก็มีไม่มาก ไม่อย่างนั้นก็คิดแต้มแรงงานให้เธอสองส่วน หรือเวลาไปรักษาโรคอื่น เธอเก็บค่าตรวจรักษาสักหน่อยก็ได้” หลี่เฟิงเหนียนกล่าว
แต้มแรงงานเพิ่มขึ้นมาปีหนึ่งก็ได้ธัญพืชอีกแค่ไม่กี่ร้อยชั่ง เขามีมิติส่วนตัว มีธัญพืชกินไม่หมดอยู่แล้ว ไม่จำเป็นเลยสักนิด
ส่วนค่าตรวจรักษายิ่งเรียกเก็บไม่ได้ หากเรียกมากไปก็ย่อมทำให้คนอิจฉา พอมีคนตาร้อนแจ้งความขึ้นมาก็แย่กันพอดี แต่ถ้าเรียกน้อยเกินไป สู้ไม่เก็บเสียยังดีกว่า
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ไม่ได้ขาดเงิน แต่มีของอีกหลายอย่างที่ไม่มีคูปองก็ซื้อไม่ได้
ของในระบบมีครบครันก็จริง แต่เขารู้ดีที่สุดว่าเหรียญเงินกับเหรียญทองหามายากแค่ไหน ไม่มีเหรียญไหนได้มาฟรี ๆ ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากการลงแรงลงกายของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้เขายังพบช่องโหว่ของระบบอีกอย่างหนึ่งด้วย ในนั้นไม่มีธัญพืชกับเนื้อสัตว์ขาย อาจเป็นเพราะมีมิติส่วนตัว ระบบจึงเลือกตัดของพวกนี้ออกไป
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดที่สุดคือเนื้อสัตว์ ซึ่งในทีมเองก็ขาดแคลนเหมือนกัน ทางเดียวคือต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์
“เลขาหลี่ ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ผมรับแต้มแรงงานกับค่าตรวจรักษาไม่ได้หรอกครับ”
พอได้ยินเขาบอกว่าไม่รับ ทั้งสามคนก็มีสีหน้าร้อนใจ
โจวเชารีบพูดขึ้นว่า “ทุกคนวางใจได้ ผมไม่รับแต้มแรงงานหรือค่าตรวจรักษา แต่ถ้าเป็นโรคที่ผมรักษาได้ ผมจะตั้งใจรักษาให้สมาชิกทุกคนอย่างเต็มที่ครับ”
พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ความร้อนใจบนใบหน้าของทั้งสามไม่ได้ลดลง กลับมีแววกังวลเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน