โจวเชาแอบบ่นในใจ เสื้อผ้าชุดนี้มิดชิดจะตายไป ต่อให้ใส่ออกไปข้างนอกในยุคหลังยังไม่มีปัญหาเลย ผู้หญิงยุคหลังปีนเขายังใส่น้อยกว่าเธอเสียอีก
แต่เขาก็รู้ว่ายุคสมัยต่างกัน ค่านิยมในเวลานี้ยังค่อนข้างอนุรักษนิยม จึงรีบเอ่ยอธิบาย
“ฉันไม่เห็นอะไรเลย ฉันมาแทงเข็มรักษาเหยาหยา”
ซูชิงชิงซุกหน้าอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่พูดอะไรอีก
ซุนเหยาหยาดึงโจวเชามาที่ข้างเตียงของตัวเอง ขนตายาวงอนสั่นไหวเบา ๆ “ต่อจากนี้ต้องทำยังไง?”
“นอนลงก็พอ”
ซุนเหยาหยานอนลงอย่างว่าง่าย แม้จะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่ถึงตอนนี้ก็ยังอดประหม่าไม่ได้
นิ้วมือกำชายเสื้อแน่น สีหน้ากระอักกระอ่วนไม่สบายใจ “แล้ว...แล้วต่อไปล่ะ?”
โจวเชากำลังฆ่าเชื้อเข็มเงิน พลางสั่งเสียงเบา “เปิดชายเสื้อบริเวณท้องน้อยขึ้น ให้เห็นจุดฝังเข็ม”
ซุนเหยาหยาลังเล กัดริมฝีปากไม่ยอมขยับเสียที โจวเชาไม่เร่ง เพียงรอเงียบ ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ราวกับรวบรวมความกล้าได้แล้ว เธอกัดริมฝีปากล่างก่อนเปิดชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนบริเวณท้องน้อยเพียงเล็กน้อย
แววตาโจวเชาเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบรวบรวมสมาธิแล้วเตือน “ดึงลงอีกหน่อย ยังไม่เห็นจุดฝังเข็ม”
ซุนเหยาหยากัดริมฝีปากแรงขึ้น แล้วดึงชายเสื้อลงอีกนิด “แบบนี้ได้หรือยัง?”
“ยังขาดอีกนิด”
เธอดึงลงอีกเบา ๆ แต่แทบไม่ต่างจากเดิม ราวกับว่าตรงนี้คือขีดจำกัดของเธอแล้ว
เสียงโจวเชาดังขึ้นอีกครั้ง “ยังไม่พอ!”
พอได้ยินเช่นนั้น เธอกลับผ่อนคลายลง วางมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวแล้วพูดเสียงเบา “คุณจัดการเอาเองเถอะ”
โจวเชาตั้งตัวไม่ทัน ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าตรงไปตรงมาขนาดนี้ นี่มันกำลังทดสอบความเป็นคนชัด ๆ!