“ปัญญาชนโจว ป้าปวดเอว เธอรักษาได้ไหม? เลิกงานแล้วป้าจะมาหาให้ช่วยดู” ป้าคนหนึ่งถามพลางยิ้มแย้ม
โจวเชายิ้มรับ “ป้าแวะมาได้เลยครับ”
“ปัญญาชนโจว รักษาอาการปวดขาได้ไหม?”
……
ทุกคนพากันเข้ามาถามก่อนว่ารักษาได้หรือไม่ โจวเชาก็ยิ้มตอบทีละคน
โจวเชากำลังจะเริ่มงานในฐานะหมอเท้าเปล่าอย่างเป็นทางการ เขาไปที่สำนักงานกองผลิตก่อน หลี่เฟิงเหนียนอยู่ที่นั่นพอดี จึงรับกุญแจมาจากเขา
จากนั้นก็หันไปถามโอวหยางฮวา “เลขาโอวหยาง ที่สถานพยาบาลมีบันทึกจำนวนกับชนิดของยาไว้ไหมครับ?”
โจวเชาเตรียมป้องกันตัวไว้ก่อน หากจำนวนยาไม่ตรงกันขึ้นมา คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าเขายักยอก
โอวหยางฮวาถอนหายใจแล้วค่อย ๆ ตอบ “ไม่มี ก่อนหน้านี้หลี่เอ้อร์ฝูเป็นคนจัดซื้อยาเพียงคนเดียว ทางกองผลิตแค่จ่ายเงินเท่านั้น”
โจวเชาฟังแล้วก็ประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าเลขาโอวหยางว่าง เราไปตรวจนับยากันเถอะครับ นี่เป็นทรัพย์สินของกองผลิต ผมไม่กล้าตัดสินใจเองตามอำเภอใจ”
โจวเชายังพูดไม่ทันจบก็หันไปทางหลี่เฟิงเหนียน “เลขาหลี่ก็อยู่ด้วย ผมขอพูดถึงความคิดของตัวเองหน่อยนะครับ ต่อไปผมจะเป็นคนดูแลสถานพยาบาล เรื่องเงินทองของที่นี่ต้องชัดเจน รับยาเข้ามาเท่าไร ใช้ไปเท่าไรก็ควรมีบันทึกไว้”
โจวเชาไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เขาคิดจะตั้งหลักอยู่ที่นี่และช่วยให้ผู้คนได้รับประโยชน์มากขึ้น หากภายหน้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยทุกคนก็จะเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ และไม่แอบขัดขาเขาก็พอแล้ว