วันนี้พวกเขามาถึงคอมมูนกันแต่เช้าตรู่ ไม่ได้แวะอยู่นานนัก ตอนกลับถึงหมู่บ้าน ฟ้ายังไม่มืด ทุกคนจึงขนข้าวของเข้าไปเก็บในหอพักก่อน
โจวเชาหิ้วถังน้ำเดินไปยังสระ ตั้งใจจะหาปลามาทำกับแกล้ม ส่วนอาหารอย่างอื่นเขายังหาไม่ได้ จึงทำได้เพียงจับปลาป่ามาบ้าง
เขาปอกเมล็ดข้าวโพดใส่ลงไปในสระเหมือนเคย จากนั้นก็ยืนรอเงียบ ๆ ห่างจากเมล็ดข้าวโพดราว 2 เมตร
ไม่นานก็มีปลาตัวเล็กฝูงหนึ่งว่ายเข้ามากินข้าวโพด โจวเชาไม่สนใจพวกมัน ยังคงรอต่อไปจนกระทั่งมีปลาคาร์ปตัวหนึ่งกว้างราวสี่นิ้วว่ายเข้ามา
เพียงขยับความคิด เขาก็นำปลาเข้าไปเก็บไว้ในมิติได้ทันที
เขารอไปพลางเก็บปลาไปพลาง หลังเก็บปลาตัวใหญ่ได้ติดต่อกัน 5 ตัว ในสระก็ไม่มีปลาตัวใหญ่พอใช้เหลืออีก
กะคร่าว ๆ แล้วมีน้ำหนักรวมราว 12 จิน น่าจะพอให้ทุกคนกิน
เขายังเก็บปลาตัวเล็กกว้างราวสามนิ้วมาอีกสองสามตัว เอาไว้ทำกินกันเองตอนเที่ยง
ปลาทั้งหมดมี 8 ตัว ถังไม้ใส่ไม่พอ โจวเชาจึงต้องถอนหญ้ามามัดร้อยปลาไว้แล้วหิ้วกลับไป
หลี่ซือซือกำลังตากผ้าอยู่ในลาน พอเห็นปลาที่โจวเชาหิ้วมา สีหน้าก็แปลกใจเล็กน้อย “จับปลาได้ง่ายขนาดนี้เลยหรือ?”
ทั้งสามคนในห้องได้ยินเสียงจึงเดินออกมาเช่นกัน แววตาเผยความประหลาดใจอยู่หลายส่วน
ซุนเหยาหยาวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รับปลาจากมือโจวเชาไป แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “คราวหน้าถ้าจะไปจับปลา พาฉันไปด้วยได้ไหม?”
“ได้สิ คราวหน้าจะพาไป!”
เจียงหว่านอี๋หยิบบุหรี่อิ๋งชุนออกมาหนึ่งคอต แล้ววางไว้ข้างเหล้าที่โจวเชาซื้อมา
“พวกเราไม่มีอะไรดี ๆ จะเอามาฝาก เลยช่วยกันออกเงินซื้อบุหรี่มาหนึ่งคอต”
โจวเชายิ้ม “ไม่เป็นไร ตอนสร้างบ้านพวกเราออกเงินไปแล้ว ตามกฎของทีม งานเลี้ยงไม่ใช่หน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว ถ้าให้มากไปกลับจะผิดธรรมเนียมเสียเปล่า”