เธอเดินมาข้างโจวเชา แล้วลดเสียงเตือนว่า “คราวหน้าอย่าหยิบของออกมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้อีก”
พอได้ยินเช่นนั้น โจวเชาก็อดมองเธอเพิ่มอีกแวบไม่ได้ เขาคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างละเอียดรอบคอบ แถมระแวดระวังตัวสูงด้วย ดูท่าเรื่องบางอย่างต่อไปคงพอให้เธอรู้ได้สักหน่อย
ที่จริงเขาสังเกตตั้งนานแล้วว่าแถวนั้นไม่มีใครอยู่ ทางฝั่งยุวชนหญิง นอกจากเจียงหว่านอี๋กับพวกเธออีกสามคน ที่เหลือก็ไปทำงานกันหมดแล้ว ส่วนทางฝั่งยุวชนชาย พวกที่เพิ่งมาใหม่สองสามคนก็ไม่รู้หายไปไหน
เพิ่งกินมื้อเช้าเสร็จ เสียงกระดิ่งก็ดังมาจากนอกลาน ลุงจางที่เมื่อวานขับเกวียนมาถึงแล้ว บนเกวียนยังมีคนนั่งมาด้วยอีกคน
ลุงจางยิ้มร่า “อยู่กันครบเลย! ทางหมู่บ้านจัดให้ฉันไปส่งหมอหลี่ที่สหกรณ์ตำบลเพื่อซื้อยา หัวหน้าทีมบอกว่าวันนี้พวกเธอจะไปซื้อของที่สหกรณ์ตำบล ฉันเลยแวะมาดูว่าจะติดเกวียนไปด้วยไหม”
มีเกวียนให้นั่ง ใครจะอยากเดินกันล่ะ ทั้งห้าคนจึงขึ้นไปนั่งด้วยกัน
พวกเขาทักทายหมอหลี่ แต่อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อย
แต่ละคนจ่ายเงินให้ลุงจางคนละสองเหมา เป็นค่าโดยสารไปกลับ เมื่อวานโจวเชากับพวกก็รู้แล้วว่านั่งเกวียนต้องจ่ายเงิน
ผู้ชายที่สูบบุหรี่เป็น พอเจอกันก็มักส่งบุหรี่ให้กัน โจวเชายื่นบุหรี่ให้ลุงจางกับชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คนละมวน
ชายคนนั้นชื่อหลี่เอ้อร์ฝู เป็นหมอเท้าเปล่าของทีม เรื่องนี้โจวเชาเคยได้ยินมาแล้ว
เมื่อครู่ลุงจางบอกว่า “ทางทีมจัดให้” ไปส่งหลี่เอ้อร์ฝูที่สหกรณ์ตำบล
คำว่า “จัดให้” เข้าหูโจวเชาแล้ว เขาก็อดคิดต่ออีกชั้นไม่ได้ ในเมื่อทีมเป็นคนจัดการ แถมยังไปซื้อยา คงไม่ต้องควักเงินค่ารถแน่
ลุงจางแวะมารับพวกเขาหลายคน คงเป็นแค่การพ่วงไปด้วย ไม่อย่างนั้นถ้ารับหลี่เอ้อร์ฝูคนเดียวก็คงไม่คุ้ม