แช่น้ำจนสบายตัวแล้ว โจวเชาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาดแล้วเดินกลับ
ไกลออกไป มีเงาร่างสี่ร่างเลือนรางเดินออกมาจากลานบ้านของเหล่าปัญญาชนหญิง
“โจวเชา ไปไหนมาหรือ?” เจียงหว่านอี๋ถามเสียงเบา
คนที่เดินมาคือเจียงหว่านอี๋กับหญิงสาวอีกสามคน แต่ละคนถือห่อผ้าไว้ในมือ ทั้งยังหิ้วผ้าขนหนูมาด้วย
ไม่ต้องคิดให้มากก็คงเดาได้ว่าพวกเธอตั้งใจจะไปอาบน้ำในแม่น้ำเหมือนกัน นั่งรถไฟมาสองวัน แถมอากาศยังอบอ้าว ใคร ๆ ก็เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว
“ไปแช่น้ำในแม่น้ำมาน่ะ”
พอได้ยินคำตอบ ทั้งสี่สาวก็สบตากัน ไม่รู้กำลังปรึกษาอะไรกันอยู่เงียบ ๆ
โจวเชารู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักถาม เขาเบี่ยงตัวเตรียมเดินผ่านพวกเธอเพื่อกลับไปพักผ่อนนอนหลับ
“โจวเชา เดี๋ยวก่อน” เจียงหว่านอี๋เรียกเขาไว้
โจวเชาหันกลับมา “มีอะไรหรือ?”
“พวกเราก็อยากไปแช่น้ำเหมือนกัน ช่วยเฝ้าให้หน่อยสิ”
เฝ้าหรือ? แบบเมื่อครู่นี้หรือเปล่า? ความคิดหนึ่งวาบผ่าน โจวเชาเบิกตากว้างขึ้น แววตาเป็นประกาย
“คิดอะไรเหลวไหลอยู่” เจียงหว่านอี๋มองเขาอย่างตำหนิเล็กน้อย ก่อนจะค้อนเบา ๆ “ให้ไปยืนเฝ้า คอยระวังไม่ให้ใครเดินมาเห็นต่างหาก”
“ที่แท้ให้ยืนเฝ้านี่เอง”
“แล้วคิดว่าอะไรล่ะ?” เจียงหว่านอี๋ย้ำอีกครั้ง “ห้ามแอบดูนะ”
ซุนเหยาหยาเห็นท่าทางของเขาแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ซูชิงชิงกับหลี่ซือซือก็หัวเราะคิกคักเบา ๆ
สถานที่ที่พวกเธอเลือกอยู่เหนือต้นน้ำของแอ่งน้ำเมื่อครู่ เป็นหาดริมแม่น้ำไม่ไกลจากสะพานหิน
พอเดินมาถึงริมแม่น้ำ เหล่าสาว ๆ กำลังจะถอดเสื้อผ้า แต่เห็นโจวเชายังยืนนิ่งอยู่ใกล้ ๆ จึงพากันเขินอายขึ้นมา
“ไปทางโน้น” เจียงหว่านอี๋ยกมือชี้ไปด้านหลังสะพานหิน