คอมมูนธงแดง บ้านหลี่ต้าฝู
“ตอนนี้มีคนอื่นมาดูแลห้องยาแล้ว นายว่าควรทำยังไงดี” เฉินอ้ายหมินขมวดคิ้วถาม
“แอบเอายากลับไปวางที่เดิม แล้วพรุ่งนี้ก็บอกว่าจำตำแหน่งผิดก็จบแล้ว” หลี่ต้าฝูพูดส่ง ๆ
“ยาชุดนี้ผมไม่ได้เอาไป!”
หลี่ต้าฝูไม่เชื่อ “จริงเหรอ?”
“ยาหลี่เท่อหลิงไม่ได้มีราคาแพงอะไร ผมจะเอาไปทำไม!”
“แล้วมันหายไปได้ยังไง หรือมีคนอื่นขโมยไป?”
เฉินอ้ายหมินถอนหายใจ “ผมก็ไม่รู้!”
หลี่ต้าฝูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ต้องรักษาตำแหน่งหัวหน้าห้องยาของนายไว้ให้ได้”
“หาทางรวบรวมยาให้ครบ แล้วเอากลับไปวางคืนนี้ พรุ่งนี้ก็อ้างว่าจำตำแหน่งผิด ทางนี้ฉันมีอยู่ยี่สิบกว่าขวด ที่เหลือนายไปหาทางเอาเอง”
“ได้ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!” เฉินอ้ายหมินพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมออกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
“มีอะไรเหรอ?”
“นายคงไม่คิดว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้หรอกนะ!”
เฉินอ้ายหมินทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าหลี่ต้าฝูหมายถึงอะไร
หลี่ต้าฝูพูดว่า “โจวเชา คนคนนี้เป็นตัวแปร”
“แรกเริ่มฉันแค่อยากระบายแค้นแทนน้องชาย แต่วันนี้นายก็เห็นแล้วว่าเขาช่วยรักษาคนของหมู่บ้านอื่น”
“ฝีมือหมอของเขาขนาดนี้ ต่อไปเราคงจัดให้หมอเท้าเปล่าของเราไปประจำหมู่บ้านอื่นได้ยากแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็กัดฟัน สีหน้าเย็นชา
“นี่มันตัดช่องทางทำมาหากินของเรา คนคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้”
“คุณคิดจะทำยังไง?”
หลี่ต้าฝูเดินไปข้างกายเขา แล้วกระซิบสองสามประโยค
ดวงตาเฉินอ้ายหมินเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แววตาลึก ๆ มีความลังเลอยู่เล็กน้อย “คุณบ้าไปแล้วหรือผมฟังผิดกันแน่ แบบนี้จะมีคนตายตั้งเท่าไร?”