เจียงหว่านอี๋ ซุนเหยาหยา และหลี่ซือซือเห็นโจวเชาที่เปลือยเปล่าอยู่บนเตียงเตา ทั้งสามพร้อมใจกันยกมือปิดตา ใบหน้าแดงก่ำ
ซุนเหยาหยาแหวกนิ้วออกกว้าง ในใจคิดว่า ขอแอบดูสักหน่อยก็แล้วกัน
ซูชิงชิงมองโจวเชา ก่อนจะหลับตาลงแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ยังไม่ปล่อยชิงชิงอีก!” เจียงหว่านอี๋ดุ
โจวเชาถึงได้สติ มือยังปิดปากเธออยู่
วินาทีต่อมา เขาก็นึกขึ้นได้ว่า บ้าเอ๊ย! ตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!
ถูกผู้หญิงทั้งสี่เห็นจนหมดเปลือก!
บ้าจริง! คราวนี้อับอายขายขี้หน้าไปทั้งชีวิตแล้ว!
โจวเชารีบกระโดดลงจากเตียงเตา ก้มเก็บเสื้อผ้าบนพื้นมาสวม
จากนั้นก็ยืนเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้างๆ รอรับโทษเหมือนเด็กนักเรียน
เจียงหว่านอี๋กับคนอื่นๆ ขึ้นไปบนเตียงเตา ปลอบซูชิงชิง
หลี่ซือซือโอบซูชิงชิงไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ชิงชิง ขอโทษนะ ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเข้ามา”
พอได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวทั้งหลายถึงรู้ว่าโจวเชาเข้ามาได้อย่างไร ก่อนหน้านี้พวกเธอยังสงสัยกันอยู่เลย!
โจวเชาได้ยินแล้วมุมปากกระตุก ไม่คิดเลยว่าคนที่ทำให้เขาซวยจะเป็นเธอ
แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าพูดสักคำ แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้เบาลง
ตอนนี้ซูชิงชิงไม่ร้องไห้แล้ว ใบหน้าแดงราวกับลูกท้อสุก สายตาเผลอเหลือบไปยังเป้ากางเกงของโจวเชา
ซุนเหยาหยามองโจวเชา ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางๆ แฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
หลี่ซือซือมองโจวเชาด้วยสายตาซับซ้อน ในดวงตาปะปนทั้งความไม่เข้าใจกับความขมขื่นจางๆ