เฉินอ้ายหมินยืนตะลึง คิดว่าตัวเองมองผิดไป จึงขยี้ตาอีกครั้ง แต่ในลังมียาอยู่แค่ 10 ขวดจริง ๆ แล้วยาหายไปไหน? จะทำอย่างไรดี?
ผู้อำนวยการเหลียวเห็นท่าทีผิดปกติของเฉินอ้ายหมิน จึงเดินไปดูที่ตู้ สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ยาอยู่ไหน!”
ริมฝีปากเฉินอ้ายหมินสั่นระริก พูดเสียงตะกุกตะกัก “ผม... ผมก็ไม่รู้ครับ จำได้ว่าตรงนี้ยังมีอีกกว่า 30 ขวด”
โจวเชายิ้มบาง ๆ ทุกคนต่างหันมามองเขา
โจวเชารีบพูดว่า “ขอโทษครับ เมื่อกี้หัวหน้าเฉินบอกผมว่าเหลือแค่ 10 ขวด พอผู้อำนวยการเหลียวมาถึงก็กลับบอกว่ามี 30 ขวด
แต่ตอนนี้กลับหาไม่เจอ หรือว่าหัวหน้าเฉินเอากลับบ้านไปแล้วลืมเอามาคืนครับ?”
“คะ...คุณพูดเหลวไหล! ผมไม่ได้เอาไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าผู้อำนวยการเหลียวก็ยิ่งเคร่งขรึม เขาจ้องเฉินอ้ายหมินและขึ้นเสียงสูง “นายเป็นคนรับผิดชอบห้องยา ยาหายไป นายหนีความรับผิดชอบไม่พ้นหรอก”
เสียงเอะอะทางนี้ดึงดูดเจ้าหน้าที่จากสถานีอนามัยให้เข้ามาดูหลายคน
พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าเฉินอ้ายหมินก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับซีดขาว อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพูดไม่ออก ตอนนี้เขายังมึนงงอยู่
หางตาเหลือบเห็นหลี่ต้าฝูอยู่ในกลุ่มคน เขาจึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหา
หลี่ต้าฝูส่งสายตากลับมาราวกับจะบอกให้วางใจ
“เสี่ยวหวัง ตั้งแต่นี้ไปให้นายดูแลห้องยาไปก่อน” ผู้อำนวยการเหลียวบอกชายคนหนึ่ง
ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็เผยสีหน้ายินดี “ครับ ผู้อำนวยการ”
เขาเข้าไปในห้องยาแล้วเริ่มหยิบยาตามรายการให้โจวเชา โจวเชาเห็นเขาหยิบยาหลี่เท่อหลิงมา 2 ขวด