เขายังคงยืนอยู่ตรงมุมกำแพงอีกนาน กว่าจะหันหลังจากไป
วันรุ่งขึ้น
โจวเชานอนพลิกไปพลิกมา กว่าจะหลับก็เป็นช่วงดึกมากแล้ว
พอตื่นขึ้นมาก็เลยเจ็ดโมงไปแล้ว ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็นำฟืนออกมาจากมิติอีกเล็กน้อย เขาไม่กล้าเอาออกมาทีเดียวมากเกินไป ทำได้เพียงค่อย ๆ เพิ่มจำนวนฟืนทีละนิด
ตามปกติ เขาแจกบุหรี่ให้พวกอา ๆ ลุง ๆ ของหลี่เถี่ยจู้ไปรอบหนึ่ง บ้านอีกสองหลังก็เข้าอยู่ได้แล้ว
สถานพยาบาลมุงหลังคาเสร็จเรียบร้อย โจวเชาเดินเข้าไปดู ข้างในมีสองห้อง ห้องด้านหน้าใช้เป็นห้องตรวจ ส่วนห้องด้านในใช้เป็นห้องผู้ป่วย สถานพยาบาลสร้างไว้ค่อนข้างใหญ่ เตียงเตาในห้องผู้ป่วยมีขนาดใหญ่กว่าเตียงเตาของเขาถึงสองเท่า
โจวเชาชี้ไปยังห้องเล็กสองห้องที่กำลังก่อสร้างอยู่ข้างสถานพยาบาลแล้วถามว่า “พี่หลี่ สร้างห้องเล็กข้าง ๆ สองห้องไว้ทำอะไรหรือครับ?”
หลี่เถี่ยจู้กอดอก สีหน้าภาคภูมิใจ “ฮ่า ๆ น้องโจว ก็เพราะนายช่วยรักษาคนในหมู่บ้านเขาพิงซาน พวกเขาถึงรับปากว่าจะออกเงินครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรือ? ผู้นำหน่วยงานบอกว่าจะสร้างห้องเพิ่มอีกสองห้อง”
“ก็ดีเลยครับ ต่อไปจะได้ไปห้องส้วมสะดวกขึ้น”
“ใช่แล้ว ยังไงก็มีคนออกเงินให้ ถ้ารู้เร็วกว่านี้หน่อย ป่านนี้คงสร้างสถานพยาบาลให้ใหญ่กว่านี้ได้แล้ว”
โจวเชาพยักหน้า สามหัวเรือใหญ่ของหน่วยงานนี้รู้จักใช้เงินให้เกิดประโยชน์จริง ๆ
วันนี้โจวเชายังต้องไปหมู่บ้านเขาพิงซาน จึงไม่ได้คุยกับเขาต่อและมุ่งหน้าไปสถานพยาบาลก่อน
ด้านนอกคลังเก็บของของสถานพยาบาล พวกอา ๆ ลุง ๆ กำลังเดินไปเดินมา คนในหน่วยงานต่างออกไปทำงานกันหมดแล้ว พวกเขาอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่มีอะไรทำ เบื่อแทบแย่
พอเห็นโจวเชาเดินเข้ามา คนหนึ่งก็รีบถาม “หมอโจว ผมรู้สึกว่าหายดีแล้ว ไปทำงานได้หรือยัง?”
“ผมก็เหมือนกัน”
“ผมด้วย”
……
ทุกคนมองโจวเชาด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม