เช้าตรู่วันถัดมา โจวเชาตื่นขึ้น
เขาค่อย ๆ ยกขาของเจียงหว่านอี๋กับซุนเหยาหยาที่พาดอยู่บนตัวออก แล้วสวมเสื้อผ้าลุกขึ้น
เมื่อคืนฝูงหมูป่าบุกเข้าไปทำลายพืชผลในไร่นา เขาจึงออกไปจัดการพวกมันกลางดึก ความเป็นห่วงของหญิงสาวทั้งสี่คน เขาสัมผัสได้อย่างเต็มหัวใจ
คืนนั้นไม่มีคำพูดไร้สาระมากมาย เขาใช้การกระทำแทนคำพูด มอบความอ่อนโยนให้พวกเธออย่างเต็มที่
เขานึกเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา บนนั้นแสดงเหรียญทอง 5 เหรียญและเหรียญเงิน 8 เหรียญ
เขาใช้เหรียญทอง 4 เหรียญแลกวิชาเงาวูบไหวดุจสายลมทันที
พอนึกถึงราชาหมูป่าที่บาดเจ็บหนีไปเมื่อคืน เขาก็รู้สึกอึดอัดใจและเสียดายแทบแย่
ถ้าได้วิชานี้มาเร็วกว่านี้ แล้วฝึกจนวิ่งได้เร็ว 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เจ้าหมอนั่นไม่มีทางหนีพ้นแน่ จับเป็นได้สบาย
เขาวางแผนไว้แล้วว่าจะจับราชาหมูป่าหูเดียวตัวนั้น โยนเข้าไปในมิติแล้วเลี้ยงไว้เป็นพ่อพันธุ์
วันนี้เขาไม่ต้องลงไร่ไปช่วยเก็บเกี่ยว แต่จะไปซื้อยาที่คอมมูนให้ห้องพยาบาล
ข้างนอกเพิ่งฟ้าสาง ตอนนี้เพิ่งตี 4 ยังมีเวลาเหลือเฟือ เขาจึงตัดสินใจขึ้นไปฝึกวิชาที่เพิ่งได้มาบนเขาด้านหลังเสียก่อน
คว้าปืนล่าสัตว์แล้วมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง
ช่วงนี้เวลาอยู่บ้านและทำอาหาร ไม่ว่าจะนึ่งหมั่นโถวหรือซาลาเปา เขาจะให้พวกสาว ๆ ทำเผื่อไว้บ้าง แล้วแอบเก็บเข้ามิติสะสมไว้ จนถึงตอนนี้มีหมั่นโถวกับซาลาเปาเก็บไว้กว่าร้อยลูกแล้ว
ไม่ต้องรอให้พวกเธอตื่นมาทำอาหารเช้า หิวเมื่อไรก็หยิบออกมาจากมิติกินได้เลย
เมื่อไปถึงบริเวณเงียบสงบบนเขาด้านหลัง เขาก็เก็บปืนล่าสัตว์เข้าไปในมิติ
“เงาวูบไหวดุจสายลม เริ่มดูดซับ”
กระแสความร้อนสายหนึ่งพลุ่งออกมาจากกลางอก ไหลไปตามร่างกายจนถึงแขนขา พร้อมกับรายละเอียดวิธีฝึกวิชานี้ที่ผุดขึ้นในสมอง