ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องเวรของตำรวจคอมมูน
“คดีที่เฉินอ้ายหมินหายตัวไป พวกคุณสืบไปถึงไหนแล้ว?” ผู้ตรวจการพิเศษจางหงจวินถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ตำรวจสองนายสบตากัน คนหนึ่งอึกอักอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะตอบ “พวกเราสืบกันมาครึ่งเดือนแล้ว ทั้งญาติ เพื่อนฝูง แล้วก็คนที่เคยทำงานด้วยกันก็ไปสอบถามมาหมด แต่ตอนนี้ยังไม่ได้เบาะแสอะไรเลยครับ”
“อย่างนั้นหรือ” จางหงจวินขมวดคิ้ว ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ก่อนหน้านี้มีคนแจ้งมาว่าเฉินอ้ายหมินไปมาหาสู่กับหลี่ต้าฝูบ่อย พวกคุณไปถามทางหลี่ต้าฝูแล้วหรือยัง?”
“ก่อนหน้านี้หลี่ต้าฝูไม่ได้ถูกคุมตัวไปที่สถานกักกันของอำเภอหรือครับ? เมื่อวานพวกเราไปที่อำเภอมา ทางสถานกักกันบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว กลับมาที่คอมมูนแล้ว พวกเรากำลังจะไปที่สถานพยาบาลเพื่อสอบปากคำเขาพอดีครับ”
“โครม!”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจางหงจวินก็หม่นลงทันที เขากวาดแขนอย่างแรงจนกระป๋องเคลือบบนโต๊ะตกลงพื้น ส่งเสียงดังแกร๊ง
เขากัดฟันสบถเสียงต่ำ “ให้ตายสิ มันออกมาได้อีกแล้ว”
……
อีกด้านหนึ่ง โจวเชาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาดในมิติแล้วเดินออกมา มุ่งตรงไปยังสถานพยาบาลของคอมมูน
เพิ่งมาถึงหน้าประตูสถานพยาบาล ก็เจอตำรวจสองนายเข้าให้
ทั้งคู่เดินจ้ำอ้าว สีหน้าร้อนรน มุ่งตรงเข้าไปข้างใน ดูท่าคงมีเรื่องด่วนต้องจัดการ
โจวเชาเดินตามหลังพวกเขา เข้าไปในประตูรั้วแทบจะพร้อมกัน
เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหยิบยาที่ห้องยาโดยตรง แต่พอเดินผ่านห้องตรวจ หางตากลับเหลือบเห็นคนที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เข้า หลี่ต้าฝู
ตำรวจสองนายเดินเข้าไปหาและซักถามหลี่ต้าฝู จากนั้นทั้งสามก็เข้าไปในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง
หน้าห้องมีชายคนหนึ่งนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ โจวเชาเดินเข้าไปยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วนั่งยองลงสูบตามไปด้วย
ตำแหน่งนี้เหมาะพอดี พลังมิติของเขาครอบคลุมห้องเล็ก ๆ นั่นได้ทั้งหมด