ย้อนกลับสู่ปี 70 หัวหน้าห้องสาวงามไปชนบทกับผม

ตอนที่ 82 ล่าหมูป่าได้

9 นาที· 2K คำ

หมูป่าตัวนั้นมีลำตัวยาวเกิน 2 เมตร สูงถึงหัวไหล่กว่าหนึ่งเมตร ขนาดใหญ่กว่าวัวเหลืองในหมู่บ้านเสียอีก

ลมหายใจหนักหน่วงพ่นออกมา ไอร้อนพัดดินร่วนบนพื้นให้กระจายไปทั่ว

ขนแผงคอสีดำทั่วร่างชี้ตั้ง แข็งราวกับเข็มเหล็ก เขี้ยวคู่หนึ่งงอนชี้ออกด้านนอก คล้ายดาบปลายปืนที่พร้อมแทงเข้าใส่ เปล่งประกายขาวจ้าบาดตา

บนหลังมีเกราะหนาเตอะที่เกิดจากดินกับยางไม้จับตัวแข็งเป็นชั้น ๆ รอยกีบขนาดใหญ่ประทับเรียงเป็นทางบนพื้นโคลน แต่ละรอยกว้างเกือบเท่าสองฝ่ามือ

ร่างหนักเกือบ 500 กิโลกรัมอัดแน่นไปด้วยพละกำลังบ้าคลั่ง แรงกดดันที่โถมเข้าหาทำให้ผู้คนใจสั่น

ต่างจากหมูป่าตัวอื่นที่ก้มหน้าก้มตาแทะข้าวโพด มันกลับอยู่ริมฝูงด้านหลังตลอดเวลา

แม้ก้มหน้าแทะฝักข้าวโพด ดวงตากลมโตเท่าไข่ไก่คู่นั้นก็ยังฉายแววดุร้าย กวาดมองรอบด้านไม่หยุด เตรียมพร้อมหนีเอาตัวรอดได้ทุกเมื่อ

โจวเชารู้ว่า ราชันหมูป่าหูแหว่งที่คนในกองพูดถึงกันบ่อย ๆ คงเป็นหมูป่าตัวที่อยู่ตรงหน้านี่เอง

เมื่อครู่สมาชิกหน่วยพิทักษ์ไร่นายิงปืนขู่ติด ๆ กัน แต่ฝูงหมูป่ากลับไม่มีทีท่าจะแตกตื่นหนี แสดงให้เห็นชัดว่าพวกมันไม่กลัวการข่มขู่ของคนแล้ว

บางทีพวกมันอาจรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าเขาอยู่แถวนี้

ก่อนเข้าฤดูหนาว หมูป่าต้องสะสมไขมันอย่างเต็มที่เพื่อเพิ่มน้ำหนัก คนแค่หนึ่งหรือสองคนไม่มีทางไล่พวกมันไปได้ มีเพียงฆ่าพวกมันสักหลายตัวเท่านั้น ฝูงสัตว์พวกนี้ถึงจะกระจายหนีไป

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ต่อ หมูป่าตัวผู้โตเต็มวัยหลายตัวที่อยู่ด้านหน้าสังเกตเห็นเขาอย่างรวดเร็ว รูจมูกพ่นไอสีขาวออกมาเป็นลำ โทสะพลุ่งพล่าน ทั้งยังส่งเสียงคำรามข่มขู่ หวังไล่คนที่เข้ามาให้ถอยไป

โจวเชาวางนิ้วบนไกปืนล่าสัตว์ แล้วยังคงเดินเข้าไปทีละก้าว เมื่อหมูป่าหลายตัวเห็นว่าข่มขู่ไม่ได้ผล ก็พลันเดือดดาล ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ก่อนพุ่งตรงเข้าหาเขา

เพียงขยับความคิด หมูป่าสามตัวก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติทันที

ทางนี้ไม่มีเสียงดังอะไรเกิดขึ้น ทว่าพอหมูป่าที่เหลือเห็นพวกพ้องหายไปในอากาศ ต่างก็ชะงักงันพร้อมกัน ความระแวดระวังพุ่งสูงขึ้นทันที

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป