โจวเชารู้สึกมึนงงไปหมด
เขาเป็นชายหนุ่มเลือดร้อนแท้ ๆ นี่มันตรวจโรคที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าจงใจทรมานกันชัด ๆ
โจวเชารีบเบือนหน้า หลับตาลง แล้วเอ่ยอย่างจนใจว่า “สหายเนี่ย ใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ”
เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนทำหน้าจริงจัง ไม่เห็นจะรู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย “ยังตรวจไม่เสร็จ จะให้ใส่ได้ยังไง?”
“ไม่ต้องตรวจแล้ว อาการแบบนี้ผมรักษาไม่ได้หรอก” โจวเชาโบกมือ
เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนไม่ยอม จ้องเขาเขม็งอย่างดื้อดึง “คุณยังไม่ได้ดูให้ละเอียดสักนิด แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ารักษาไม่ได้?”
โจวเชาคร้านจะสนใจนาง
เขากำลังจะลุกหนี แต่ร่างหนึ่งวูบผ่าน เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้า คว้ามือเขาแล้วดึงไปแตะตัวนาง
หัวใจโจวเชากระตุกวูบ
มือของเขาเผลอ...
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า วันนี้ถ้าไม่ยอมทำตามขั้นตอนตรวจให้ครบ คุณหนูคนนี้คงไม่ยอมไปไหนแน่
เขาจึงได้แต่ฝืนใจตรวจให้นางคร่าว ๆ รอบหนึ่ง
“ไม่ได้เป็นอะไร”
ใครจะคิดว่าเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนจะจับมือเขา แล้วเลื่อนไปอีกข้าง
“ยังมีตรงนี้ด้วยนะ! ตรวจให้ละเอียดหน่อย”
โจวเชาอดทนตรวจซ้ำอีกรอบ ยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ ในที่สุดก็ข่มความหงุดหงิดไว้ไม่อยู่ เอ่ยถามว่า “เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่?”
สิ้นเสียง เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนก็หย่อนตัวนั่งบนตักเขา แขนโอบรอบคอเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่นั้นซ่อนแววเจ้าเล่ห์เอาไว้ “คุณไม่ชอบหรือ?”
โจวเชาถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ถ้าบอกว่าชอบก็จะดูเป็นคนเจ้าชู้ไม่จริงจัง ถ้าบอกว่าไม่ชอบก็คงเหมือนปากไม่ตรงกับใจ แถมอาจทำให้นางโมโหอีก
“คุณเล่นเกินไปแล้วหรือเปล่า?” สีหน้าโจวเชาเคร่งขรึมขึ้น
มีหญิงงามอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่กล้าแตะต้อง
เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนดูสวยสะดุดตาและมีเสน่ห์ ทว่าความคิดอ่านลึกเกินหยั่งถึง นางเพี้ยนเกินไปแล้วหรือเปล่า? ดูไม่ค่อยปกติเลย
เขาไม่อยากพลาดท่าให้นางโดยไม่รู้ตัว จนต้องหาเรื่องใส่ตัว
เมื่อเห็นโจวเชาทำหน้าตึง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ นางก็เลิกหยอกเขา แล้วค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย
แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องโจวเชาไม่วางตา ราวกับนักล่าที่หมายตาเหยื่อไว้ ทำเอาคนถูกมองรู้สึกขนลุก