ซูชิงชิงยืนอยู่หน้าประตูบ้านโจวเชา ลังเลอยู่นาน ก่อนจะกัดฟันยกมือเคาะประตูไม้
ภายในบ้านเงียบสนิท ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
บ่าและลำคอที่เกร็งอยู่ของนางค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ทว่าความรู้สึกว่างเปล่าปนเศร้ากลับผุดขึ้นมาในใจ
นางหมุนตัวกลับเบา ๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง
เรื่องนี้โจวเชาไม่รู้เลย
เขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเซอร์ไพรส์ที่เจียงหว่านอี๋บอกไว้ก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ จะนึกถึงได้อย่างไรว่าเซอร์ไพรส์นั้นคือเรื่องนี้
สองพี่น้องเสิ่นโย่วซีแนบกายอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน
ลมหายใจของทั้งสามผสานคลอเคล้ากัน ท่ามกลางราตรีอันยาวนาน ทุกสิ่งดูอบอุ่นและสมบูรณ์พร้อมเป็นพิเศษ
เมื่อครู่ทั้งคู่เพิ่งแสดงความรักใคร่ต่อกันอย่างถึงที่สุด ราวกับอยากชดเชยความคิดถึงและการรอคอยตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาให้หมดสิ้น
แม้ร่างกายจะอ่อนล้าเต็มที แต่พวกนางก็ยังฝืนทนความง่วง คลอเคลียโจวเชาไม่ยอมห่าง อยากฟังเขาเล่าเรื่องราวในอดีต เพื่อจะได้รู้จักเขามากขึ้นอีกสักหน่อย
โจวเชาป้อนน้ำพุวิญญาณให้สองพี่น้องดื่ม จากนั้นยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังพวกนางเบา ๆ “รีบนอนเถอะ”
เสิ่นโย่วซีเอ่ยเสียงนุ่ม “พวกเราอยากอยู่เป็นเพื่อนพี่อีกสักพัก”
ริมฝีปากสัมผัสกัน จุมพิตของนางหวานละมุนและไร้การปิดบัง ราวกับอยากหลอมรวมร่างกายทั้งร่างเข้าไปในตัวเขา
“ติ๊ง! ตรวจพบว่าผู้ดูแลระบบมีปฏิสัมพันธ์กับหญิงงาม ได้รับรางวัลเหรียญทอง 1 เหรียญ” × 2
……
ทั้งสามกอดกันหลับสนิท
โจวเชาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา: เหรียญทอง 11 เหรียญ เหรียญเงิน 2 เหรียญ
ต่อจากนี้เหรียญทองคงหามาได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ เก็บสะสมไว้ให้ดีเสียก่อน
ฟ้ายังไม่สว่าง โจวเชาก็ตื่นแต่เช้าตรู่
เขาค่อย ๆ ยกแขนสองข้างที่พาดอยู่บนตัวออกอย่างระมัดระวัง ก่อนสวมเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้น
ก้มมองสองพี่น้องที่หลับสนิทบนเตียง ความกังวลเล็ก ๆ ที่เคยขมวดอยู่ระหว่างคิ้วในวันปกติได้สลายไปแล้ว เหลือเพียงริ้วแดงจาง ๆ หลังจากอิ่มเอมใจ ดูสงบและผ่อนคลาย