ทำเรื่องนั้นกันไปนานแล้ว! (ตรงนี้ถูกขีดแดง เขียนไม่ได้ จินตนาการกันเอาเอง)
เธอเป็นผู้หญิงที่ความปรารถนาไม่เคยได้รับการเติมเต็ม
โจวเชาคาดเดาอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าปกติเธออดทนผ่านวันเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไร
แต่เขามั่นใจได้ว่า รอบตัวเธอไม่มีผู้ชายเหลวไหลพวกนั้น
ส่วนสาเหตุน่ะ คนที่เข้าใจก็ย่อมเข้าใจ
“คุณ... เลือดกำเดาไหลแล้ว!”
ความอุ่นวาบพุ่งขึ้นมาที่ปลายจมูก โจวเชายกมือปาด เลือดกำเดาไหลออกมาจริง ๆ
เขารีบถอยกลับไปนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าเจื่อน ๆ “อากาศแห้งเกินไปน่ะ!”
หวังอวี่ปิงไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า ฉันไม่พูดออกมาก็แล้วกัน
“ผมรู้แล้วว่าร่างกายคุณมีปัญหาตรงไหน”
โจวเชาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยน กลัวเหลือเกินว่าจะไปสะกิดแผลใจเธอ
เขาคิดในใจว่าทำไมตอนเพิ่งพบกัน เธอถึงกล้ามาหาเขาให้รักษาโรคในที่ลับแบบนี้
พอสิ้นเสียง ไหล่ของเธอก็สั่นไหวน้อย ๆ ก่อนจะสะอื้นออกมาเบา ๆ
โจวเชาลนลานขึ้นมาทันที “อย่าร้องไห้สิ ขอร้องล่ะ! ถ้ามีคนเห็นเข้า คงคิดว่าผมรังแกคุณ แล้วลากผมไปยิงเป้าแน่!”
ได้ยินเช่นนั้น เธอก็กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ “รักษา... รักษาได้ไหม?”
“ได้”
ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นทันที เธอยกมือเช็ดน้ำตา สีหน้าฉายแววยินดีออกมา
ราวกับยกภาระหนักอึ้งที่กดทับใจมานานออกไปได้ ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างขึ้น
“แต่ผมลงมือเองไม่สะดวก” โจวเชาลูบจมูก เลือดกำเดาหยุดไหลในที่สุด
เขาพูดต่อ “ต้องฝังเข็มใกล้บริเวณที่เป็นโรค แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องรักษานานแค่ไหน”
หัวใจของหวังอวี่ปิงกระตุกวูบ แบบนี้จะได้อย่างไร ต่อไปเธอยังต้องแต่งงาน