โจวเชามีสีหน้าฉงน คนคนนี้ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือไง?
เขาพยักหน้า “ว่ามาสิ!”
หลินชูอีเหลือบมองคนรอบข้าง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากคุยตรงนี้
โจวเชาจึงพาเธอไปยังมุมที่ไม่มีคน
“ฉันได้ยินมาว่าคุณมีฝีมือด้านการแพทย์มาก ไม่รู้ว่ารักษาโรคประหลาดที่รักษายากได้หรือเปล่า?”
ตอนถาม น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและอ่อนลง บรรยากาศเย็นชาที่แผ่ออกมารอบตัวก็พลอยจางหายไปด้วย
ผู้หญิงคนนี้แปลกจริง ๆ!
ไม่รู้กำลังคิดจะทำอะไร ต้องระวังไว้หน่อย
“ต้องดูก่อนว่าเป็นโรคอะไร โรคส่วนใหญ่บนโลกนี้พอจะมีทางรักษา แต่ก็มีบางโรคที่ต่อให้พยายามแค่ไหนก็รักษาไม่หาย”
“ฉันไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นโรคอะไร อยากขอให้คุณช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหม?”
ท่าทีของเธออ่อนลงมาก ดูคล้ายคนที่กำลังขอร้องให้ช่วยทำธุระให้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่โจวเชาจะช่วยฟรี ๆ เขาไม่ใช่คนว่างจนไม่มีอะไรทำ และไม่ใช่พวกที่เห็นเจ้าหน้าที่รัฐแล้วรีบเข้าไปประจบ ถ้ามีเวลาว่าง ไปหยอกสาว ๆ สักสองสามคนไม่ดีกว่าหรือ?
“ผมไม่ช่วยฟรีนะ”
ดวงตาเธอเป็นประกาย รีบตอบออกมาทันที “ว่ามาเลย! ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันทำได้ ฉันยอมหมด!”
“ข้อแรก ไกลเกินไปผมไม่ไป ข้อสอง คุณต้องช่วยผมเรื่องหนึ่ง นี่เรียกว่าการแลกเปลี่ยน เข้าใจไหม?”
“สำนักงานที่ดินของอำเภอ ได้ไหม?”
ก็ไม่ได้ไกลนัก
“ได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มยินดี “แล้วจะให้ช่วยเรื่องอะไร?”
“ตอนนี้ยังนึกไม่ออก ไว้คิดออกแล้วค่อยว่ากัน”
เห็นเธอขมวดคิ้วอย่างกังวล โจวเชาจึงเสริมว่า “วางใจเถอะ ผมไม่ให้คุณทำเรื่องที่ผิดหลักการหรือทำไม่ได้หรอก”
หลินชูอีโล่งใจ แล้วตอบอย่างตรงไปตรงมา “ตกลง ฉันรับปาก ขอแค่ไม่ผิดกฎหมายหรือเกินเลยไป ถ้าจะให้ช่วยคุณสักหลายเรื่องก็ยังได้”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองโจวเชาด้วยสีหน้าจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่น “ถึงฉันจะมาขอให้คุณช่วย แต่คุณก็ยังเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ ฉันจะไม่เลิกสืบเรื่องนี้หรอก”