พอซุนเหล่าได้ยินเสียงตะโกน เขาก็หยุดมือแล้วเดินออกมาจากห้องตรวจ
หมอคนหนึ่งพาคนสองคนหามผู้บาดเจ็บมาทางนี้ พอเดินผ่านโจวเชาไป
สายตาของเขาก็กวาดมอง เห็นกางเกงของผู้บาดเจ็บชุ่มไปด้วยเลือด กางเกงสีเขียวหม่นมีรอยเปื้อนสีม่วงคล้ำเกือบดำเป็นปื้นใหญ่
บนมือมีรอยถูกกัด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ หมดสติไปนานแล้ว
หัวใจโจวเชาบีบรัด คนคนนี้คงใกล้ไม่ไหวแล้ว
ทันทีที่หามผู้บาดเจ็บเข้าไปในห้องฉุกเฉิน คนที่พาเขามาคนหนึ่งก็รีบวิ่งกลับไปที่รถจี๊ป สตาร์ตรถขับออกไป
ซุนเหล่ารีบตามเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที ไม่นานก็เดินออกมา
คิ้วของเขาขมวดแน่น สีหน้าค่อย ๆ หม่นลง ทั่วร่างแผ่ความรู้สึกหมดหนทางออกมา
เขาส่ายหน้า “ช่วยไม่ได้แล้ว เสียเลือดมากเกินไป หลอดเลือดแดงฉีก เลือดหยุดไม่อยู่”
อีกคนพอได้ยินคำว่า “ช่วยไม่ได้” ก็พรวดเข้าไปคว้าคอเสื้อซุนเหล่า ดวงตาแดงก่ำจ้องเขาเขม็ง “ช่วยไม่ได้หรือ? รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? ถ้าเขาตายที่นี่ พวกแกทุกคนได้ซวยกันหมดแน่!”
หมอหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี รถจี๊ปที่ขับมาคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่
“ทำอะไรกัน! ปล่อยซุนเหล่าเดี๋ยวนี้!”
โจวเชาหันไปตามเสียง เห็นหลี่เว่ยกั๋วอยู่ตรงนั้น ด้านหลังเขามีคนที่เพิ่งวิ่งออกไปเมื่อครู่ตามมาด้วย
ที่แท้คนคนนั้นก็ไปตามหลี่เว่ยกั๋วมานี่เอง ผู้บาดเจ็บเกี่ยวข้องกับหลี่เว่ยกั๋วหรือ?
หลี่เว่ยกั๋วก้าวเข้ามา ชายคนนั้นถึงยอมปล่อยคอเสื้อซุนเหล่าอย่างไม่เต็มใจ เขาพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “เขาบอกว่าช่วยเจี้ยนหัวไม่ได้...”