จางตงไหลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินรองผู้อำนวยการหลี่พูดเช่นนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ท่าทางราวกับกำลังบอกว่า ต่อให้โจวเชาเก่งแค่ไหน แต่ก็สอบไม่ผ่านอยู่ดี
ผู้อำนวยการเหลียวเข้าใจเรื่องราวแล้ว—โจวเชาช่วยคนที่แม้แต่ผู้เฒ่าซุนก็ยังช่วยไม่ได้ไว้ได้ แต่กลับสอบเป็นหมอเท้าเปล่าไม่ผ่าน
ฟังดูเหลือเชื่ออยู่ไม่น้อย เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธว่า “เรื่องนี้ง่ายมาก ตรวจวินิจฉัยใหม่อีกครั้ง เผื่อว่าพวกคุณเป็นฝ่ายวินิจฉัยผิดล่ะ!”
พอได้ยินว่าจะตรวจวินิจฉัยใหม่ รองผู้อำนวยการหลี่ก็เหลือบมองโจวเชาโดยไม่รู้ตัว แววไม่ยินยอมวาบผ่านดวงตา
เขายิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยว่า “ผู้อำนวยการเหลียว แล้วเราจะยึดผลวินิจฉัยของใครเป็นหลัก? ยังไงก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าซุนก็วินิจฉัยว่าเป็นไข้หวัดใหญ่เหมือนกัน”
“แล้วถ้าก่อนหน้านี้ฉันวินิจฉัยผิดล่ะ!” ผู้เฒ่าซุนตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่คิดปิดบัง “ฉันจะตรวจวินิจฉัยใหม่” พูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องตรวจเดิม
โจวเชามองตามแผ่นหลังของผู้เฒ่าซุน แล้วพยักหน้าเบา ๆ ในใจ
ชายชราคนนี้ไม่เลวจริง ๆ ไม่หยิ่งผยองและไม่วู่วาม เมื่อครู่ตอนโจวเชาบอกว่าชายชราคนนั้นถูกเห็บกัด เขาก็ตั้งใจจะตรวจวินิจฉัยใหม่แล้ว แค่คุณธรรมในฐานะแพทย์ข้อนี้ก็สมควรแก่การยกย่อง
เขาเดินไปหยุดข้างชายชรา “สหาย ถอดเสื้อชั้นบนออกหน่อย ผมจะตรวจดูใหม่อีกครั้ง”
ชายชราถึงกับอึ้งไป วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีคนมาขอให้เขาถอดเสื้ออีกแล้ว
ถูกเอามาเป็นตัวอย่างการสอนก็ว่าไปอย่าง แต่เขามาที่นี่ตั้งนานแล้วยังไม่มีใครตรวจรักษาให้เป็นเรื่องเป็นราว ตอนนี้ปวดหัวจนแทบระเบิดแล้ว