โจวเชามองเธอแวบหนึ่ง เธออายุยี่สิบต้น ๆ สูงราว 160 เซนติเมตร แผ่นหลังเหยียดตรง ผมสั้นเสมอใบหู ดวงตาชั้นเดียว หางตาตกเล็กน้อย
เธอสวมเครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีด กระดุมคอเสื้อติดเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหง เอวบาง ทว่าหน้าอกกลับอวบอิ่ม
ไม่ว่าจะขยับยิ้มหรือขมวดคิ้วก็ชวนให้คนมองจนละสายตาไม่ได้ แต่รอบกายกลับแผ่ความเย็นชาออกมา ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย
โจวเชานึกถึงคนคนหนึ่งที่เคยพบเมื่อไม่กี่วันก่อน คนผู้นั้นมีบุคลิกคล้ายเธอมาก หวังอวี่ปิง
เธอเป็นตำรวจจากอำเภอ โจวเชาพอเดาออกเลา ๆ ว่าเธอมาหาเขาด้วยเรื่องอะไร
แต่เขาไม่กังวลแม้แต่น้อย เพราะไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
เจียงหว่านอี๋กับหญิงสาวอีกสามคนมีสีหน้าฉงนปนกังวล ไม่รู้ว่าโจวเชาไปเกี่ยวข้องกับตำรวจได้อย่างไร
สมาชิกทีมหลายคนเองก็เดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“สวัสดีครับ!” โจวเชาทักทาย
หลินชูอีมองโจวเชาอย่างพินิจ “สหายโจวเชา ฉันกำลังสืบคดีคนหาย มีเรื่องอยากถามอยู่สองสามข้อ หวังว่าคุณจะตอบตามความจริง”
โจวเชามีสีหน้าสงบนิ่ง “ถามมาได้เลยครับ ถ้าเป็นเรื่องที่ผมรู้ ผมจะบอกตามจริงแน่นอน”
“คุณรู้ไหมว่าหลี่ต้าฝูหายตัวไปแล้ว?”
หลินชูอีถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่สายตาจับจ้องโจวเชา คอยสังเกตว่ามีความเปลี่ยนแปลงผิดปกติบนสีหน้าของเขาหรือไม่