「หม้อของเราถูกขโมยไปอีกแล้ว」เจียงหว่านอี๋เอ่ย
น้ำตาของซุนเหยาหยาไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นปนอยู่ในคำพูด「ทำไมพวกเขาถึงคอยหาเรื่องเราอยู่เรื่อย เราไม่เคยไปทำอะไรใครเลย」
「เป็น... เป็นความผิดของฉันเอง เมื่อวานฉันควรเก็บหม้อเข้าหอพัก」หลี่ซือซือพูดพลางขอบตาแดงก่ำ รู้สึกโทษตัวเองอยู่บ้าง
ซูชิงชิงไม่พูดอะไร เพียงขมวดคิ้วแน่น
หญิงสาวทั้งสี่คนมองโจวเชา
โจวเชายิ้มปลอบ「อย่าเสียใจไปเลย เรื่องนี้ผมจัดการเอง พวกคุณรอผมสักครู่นะ」
โจวเชากลับไปที่หอพัก หยิบถุงผ้าขนาดใหญ่ขึ้นมาใบหนึ่ง ใส่หมั่นโถว ซาลาเปา และข้าวโพดสองสามฝักลงไป
พอออกมา เขาก็ยื่นถุงผ้าให้เจียงหว่านอี๋「วันนี้ผมจะไปซื้อยาที่คอมมูน แล้วจะเอาหม้อกลับมาด้วย」
「ระวังตัวด้วยนะ」เจียงหว่านอี๋เตือนเสียงเบา
「รู้แล้ว」
เมื่อคืนโจวเชากลับมาแล้วไม่ได้เอาหม้อกลับไปวาง เขาจงใจให้ทุกคนรู้ว่าหม้อของเขาถูกขโมยไปอีกแล้ว
ถ้าเอากลับไปวาง เกาเหล่ยอาจเดาได้ว่าโจวเชาเป็นคนตีเขาจนสลบ
เขาจึงจำต้องปิดบังเรื่องนี้จากหญิงสาวทั้งสี่ไปก่อน
โจวเชาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ไปที่สำนักงานหน่วยผลิต เดิมทีเขายังพอจะนอนตื่นสายได้ เพราะช่วงเช้าแทบไม่มีคนมาหาหมอ
「อะไรนะ หม้อของคุณถูกขโมยไปอีกแล้วหรือ」หลี่เฟิงเหนียนถามอย่างประหลาดใจ
เขาเดินวนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า「ผมจะเขียนหนังสือแนะนำให้คุณไปซื้อของที่จัดสรรไว้ ไปซื้อหม้อที่คอมมูนอีกใบเถอะ」
จากนั้นก็หันไปพูดกับจ้าวหยวนเฉา「เรื่องนี้ไปถามหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัครให้ช่วยคิดหาทางดู ว่าจะจับคนร้ายได้หรือเปล่า」