ซื้อยาเรียบร้อยแล้ว โจวเชาปฏิเสธคำชวนของผู้เฒ่าซุนที่ชวนไปกินมื้อกลางวันที่บ้านอย่างสุภาพ จากนั้นก็ออกจากสถานีอนามัย มุ่งหน้าไปยังสหกรณ์สินค้า
เขาซื้อหม้อ กระทะ ชาม และของใช้จิปาถะ ถังน้ำใบใหญ่ ถังหิ้วน้ำ และของอื่น ๆ อีกเล็กน้อย
หม้อใบนั้นเขาใช้หนังสือแนะนำการจัดซื้อสิ่งของของหน่วยการผลิตซื้อมา ส่วนหม้อสองสามใบที่มีอยู่ในมิติล้วนเป็นของใช้แล้ว ไม่สะดวกจะเอาออกมา
เขายกของไปวางไว้ใต้ต้นไม้ด้านนอก แล้วนั่งรอหลี่เฟิงเหนียน
รอได้ไม่นาน หลี่เฟิงเหนียนกับอีกคนก็มา โจวเชามองสีหน้าหม่นหมองของหลี่เฟิงเหนียนแล้วเดาว่า เรื่องคงไม่ราบรื่นนัก
ชายชราจางกับหลี่เฟิงเหนียนช่วยกันยกของขึ้นเกวียนวัว
ทั้งสามคนเดินทางกลับหมู่บ้านชิงซาน
เมื่อนึกถึงเรื่องที่การจัดสรรเพนิซิลลินถูกขัดขวางที่สถานีอนามัยเมื่อครู่ เขาคิดว่าควรสอบถามเรื่องของหลี่เอ้อร์ฝูให้รู้ไว้ จึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “เลขาหลี่ เรื่องเรียบร้อยดีไหม?”
หลี่เฟิงเหนียนถอนหายใจก่อนตอบ “หลี่เอ้อร์ฝูกลับหมู่บ้านหลี่ไปแล้ว ผลสอบสวนของตำรวจระบุว่าเฝิงเสี่ยวหู่แพ้ยา สถานีอนามัยจึงยกเลิกคุณสมบัติหมอเท้าเปล่าของหลี่เอ้อร์ฝู”
“เรื่องเฝิงเสี่ยวหู่ ผมยังถูกผู้อำนวยการหลี่ตำหนิด้วย ส่วนเรื่องยาของหมู่บ้านที่หายไป ผู้อำนวยการหลี่บอกให้หน่วยการผลิตหาหลักฐานมา แต่เดิมเรื่องนี้หน่วยการผลิตก็มีส่วนต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว จัดการยากจริง ๆ!”
“แล้วเฝิงเสี่ยวหู่ล่ะ?”
“เผาศพไปแล้ว...”
ระหว่างคุยกับหลี่เฟิงเหนียน เขาก็ได้ยินเรื่องที่ไม่ค่อยเปิดเผยอีกหลายอย่าง
ปัญญาชนเยาวชนที่เสียชีวิตมักถูกฝังในบริเวณใกล้เคียง เพราะเส้นทางกลับบ้านเกิดอยู่ไกล ส่วนคนที่เสียชีวิตด้วยโรคภัยอย่างเฝิงเสี่ยวหู่จะไม่ได้รับเงินชดเชย