โจวเชาล้วงมือเข้าไปควานในกระเป๋า พบว่าเป็นเงิน กะคร่าว ๆ น่าจะมีอยู่หลายสิบหยวน
เฮ้ย! หลายสิบหยวนเชียวหรือ! สาวน้อยคนนี้คงไม่ได้คิดจะเลี้ยงเขาหรอกนะ! โจวเชาไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเธอ
ต่อไปค่อยเอาใจเธอให้ดี ๆ ก็พอ
โจวเชาเดินออกไป ระหว่างทางหยิบหมั่นโถวออกจากมิติใส่ถุงผ้า แล้วปล่อยให้มันค่อย ๆ เย็นลง!
หมั่นโถวที่เก็บไว้ในมิติหยุดเวลาพอหยิบออกมาก็ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น กลัวว่าจะอธิบายลำบาก เลยทำได้แค่ให้พวกเธอกินแบบเย็น ๆ
เขามาถึงบ้านชายชราจางตรงทางเข้าหมู่บ้าน หากสมาชิกคอมมูนมีธุระต้องไปคอมมูน ก็เรียกชายชราจางให้ขับเกวียนไปส่งได้ แค่จ่ายแต้มแรงงานหรือเงินก็พอ
ที่โจวเชามาก็เพื่อขอให้ชายชราจางขับเกวียนไปส่งเขาที่คอมมูน
“ชายชราจาง! ชายชราจาง!” โจวเชาตะโกนเรียกเสียงดังจากหน้าบ้าน
“มาแล้ว ๆ โจวหนุ่มน้อย เช้าตรู่ขนาดนี้มีธุระอะไรล่ะ?”
โจวเชายื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “ชายชราจาง ผมอยากรบกวนให้คุณขับเกวียนไปส่งที่คอมมูนหน่อย”
“อ้อ ได้สิ”
“ไปที่พักเยาวชนกันเถอะ ยังมีคนอีกสองสามคนจะไปด้วย” พูดจบโจวเชาก็หันหลังเดินกลับ
เมื่อวานเขารับปากหลี่เถี่ยจู้ว่าจะทำกับแกล้มให้หน่อย ไหน ๆ เยาวชนหญิงพวกนั้นก็ลางานครึ่งวันพอดี ชวนไปด้วยกันเสียเลย
โจวเชาเดินกลับไปยังลานบ้านของเยาวชนหญิงด้วยฝีเท้าเบาสบาย เชิดหน้าขึ้น 45 องศา แล้วตะโกนเรียกสาวทั้งสี่คนว่า “ไปกัน วันนี้พี่ชายจะพาพวกเธอไปเดินเล่นที่คอมมูน!”
“อายุน้อยกว่าฉันแท้ ๆ ยังจะมาเป็นพี่ชายอีก” เจียงหว่านอี๋เหลือบมองเขา
“ผมรู้ว่าคุณตัวโตกว่า” โจวเชาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วพูดด้วยเสียงที่มีแค่เขากับเธอได้ยิน
ตอนแรกเจียงหว่านอี๋ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ต่อมาเมื่อเห็นรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มตรงมุมปากเขา ก็นึกถึงมือคู่นั้นของเขาเมื่อวานขึ้นมา