“ตรง... ตรงนั้นไม่ต้องล้างหรอก”
เจียงหว่านอี๋ก้มหน้าจนแทบชิดอก ใบหน้าแดงก่ำ อับอายจนแทบทนไม่ไหว
โจวเชายิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เป็นไร ต้องล้างให้สะอาดทั้งตัวสิ”
“ห้ามทำอะไรซี้ซั้วนะ วันนี้อย่าแตะต้องฉัน” น้ำเสียงของนางนุ่มนวลเจือแววอ้อนวอน
โจวเชาจะยอมได้อย่างไร เขายิ้มพลางกล่าวว่า “เธอเป็นภรรยาฉัน ทะเบียนสมรสก็อยู่ในมือแล้ว ฉันมีใบอนุญาตทำงานถูกต้อง ถ้าไม่เชื่อฟังจะลงโทษตามกฎบ้าน”
นางเขย่าแขนโจวเชา “ไม่ไหวจริง ๆ ร่างกายไม่สบาย ให้ฉันพักสักสองวันเถอะ”
ก่อนหน้านี้โจวเชาไม่ได้สังเกตเรื่องนี้จริง ๆ พอได้ยินดังนั้นจึงโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูนาง
เจียงหว่านอี๋ฟังจบก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที อับอายจนแทบทำอะไรไม่ถูก รู้สึกราวกับใบหูกำลังจะลุกเป็นไฟ
ปกตินางตามใจโจวเชามาตลอด แต่คำขอเมื่อครู่นี้เหลือเชื่อเกินไป นางรับไม่ได้จริง ๆ
“ไม่ได้! อย่าหวังเลย!”
โจวเชาคิดมาตลอดว่าเจียงหว่านอี๋รักและตามใจเขาที่สุด นางต้องตอบตกลงแน่ ๆ ใครจะคิดว่ากลับถูกปฏิเสธทันควัน
เขาห่อเหี่ยวลงทันตา ราวกับลูกโป่งที่ลมรั่ว รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง
เจียงหว่านอี๋เห็นเขาทุกข์ใจไม่น้อย ใจก็อ่อนลง รีบปลอบว่า “อย่าทำหน้าแบบนั้น ไปหาชิงชิงเถอะ”
พอได้ยินแบบนี้ โจวเชาก็รู้ทันทีว่ามีหวัง ในใจพลันเบิกบานไปหมด รู้สึกสบายตัวจนทุกเซลล์ในร่างกายเต็มไปด้วยความยินดี
ภรรยาคนนี้เลือกแต่งไม่ผิดจริง ๆ!
รู้ความ เอาใจใส่ ไม่เรื่องมาก แถมใจกว้างอีกต่างหาก
ต่อไปคงสุขสบายสุด ๆ ไปเลย
แย่แล้ว มุมปากจะกดไม่อยู่แล้ว
แต่ต่อหน้าก็ต้องทำเป็นเกรงใจ เขาแสร้งลำบากใจ “แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง เราเพิ่งแต่งงานกัน ฉันควรอยู่เป็นเพื่อนเธอสิ”
สีหน้าของเขาจริงใจ ดูเหมือนพูดจากใจจริงอย่างยิ่ง