มีลูกค้ามาแล้ว โนหรานจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง!
“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย! คุกกี้กระต่ายชิ้นละ 5 เพนนี สนใจลองไหมคะ?” โนหรานทักทายพลางถือกระเช้าไว้
เด็กหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงกระเป๋า แล้วใบหน้าก็แดงก่ำ “เอ่อ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ”
“งั้นก็ได้ค่ะ” โนหรานตอบอย่างผิดหวังเล็กน้อย แล้วกลับไปนั่งยอง ๆ ที่เดิม
ดูท่าว่าวันนี้เธอคงไม่มีข้าวเย็นกินแล้ว
ผู้ดูแลบ้าเอ๊ย ก่อนเด็ก ๆ จะออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ยังอุตส่าห์จดจำนวนคุกกี้ที่พวกเขานำออกไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้แอบกินหรือซ่อนเงินไว้
ของพวกนี้เป็นทรัพย์สินของผู้ดูแล ต่อให้แค่เพนนีเดียว พวกเขาก็ไม่ยอมให้เด็ก ๆ มีไว้ในครอบครอง
เฮ้อ... ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าริสตัน โนหรานรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารเหลือเกิน...
เธอต้องหาทางฝึกใช้เวทมนตร์ให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องปกป้องตัวเองได้
เพราะเวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว
ความมืดมิดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่เปิดโอกาสให้เธอผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว
ที่นั่นมีปัญหาการบังคับใช้แรงงานและการลงโทษทางร่างกายเรื้อรัง มิหนำซ้ำยังมีเรื่องเลวร้ายและน่าขยะแขยงยิ่งกว่านั้นอีก
มีคนนอกแวะเวียนมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่บ่อย ๆ
เธอหูดี จึงได้ยินเสียงไม่ชอบมาพากลในยามดึกสงัดด้วย
โนหรานคิดว่าคนพวกนั้นอาจกำลังใช้เด็กกำพร้าทำการทดลองน่าสะพรึงกลัวอะไรสักอย่าง
ยังดีที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้แค่สามเดือน ผู้ดูแลยังคงเกรงใจเธออยู่บ้าง เพราะกลัวว่าพ่อแม่หรือญาติของเธอจะตามมา จึงไม่กล้าปล่อยให้เธอเห็นด้านมืดมากนัก
แต่หลังจากนี้ก็ไม่แน่
ขณะที่โนหรานกำลังถอนหายใจ เด็กหนุ่มที่ควรจะเดินจากไปแล้วก็ย้อนกลับมา
“สวัสดีครับ เอ่อ... ผมซื้อคุกกี้กระต่ายสักชิ้นได้ไหม?” เด็กหนุ่มหน้าแดง ราวกับในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดคำขอออกมาได้
“ได้สิ!” โนหรานตอบตกลงอย่างดีใจ
ดีจัง! แค่ได้เงิน 5 เพนนีนี้ เธอก็จะส่งงานได้แล้ว—บางทีอาจได้ข้าวต้มถ้วยเล็ก ๆ มากินด้วย
ถึงจะต้องเจอคำพูดเหน็บแนมเย็นชาอยู่บ้าง แต่โนหรานก็ปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเป็นประจำ
ยังไงคนพวกนี้ก็เป็นแค่เครื่องมือที่เธอเตรียมไว้ทำเป็นหุ่นเชิด พอตายไปก็จะอยู่เป็นเพื่อนเธอไปตลอด ตอนนี้ก็ถือว่าทำความคุ้นเคยกันไว้ก่อน
แบบนี้ถึงจะลงมือได้เด็ดขาดขึ้น
โนหรานยื่นกระเช้าไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม “เลือกได้ตามสบายเลยค่ะ”
คุกกี้กระต่ายทั้งกระเช้าถูกแบ่งใส่ถุงพลาสติกราคาถูกที่สุด
เพราะทำด้วยมือ แต่ละชิ้นจึงมีรูปร่างหน้าตาต่างกันเล็กน้อย
เด็กหนุ่มมองแล้วมองอีก ในที่สุดก็เลือกคุกกี้ชิ้นหนึ่งที่ดูประณีตพอใช้ได้
กระต่ายมีความสามารถในการขยายพันธุ์สูง ในวัฒนธรรมตะวันตกจึงมักเป็นสัญลักษณ์ของการสืบพันธุ์และการเกิดใหม่ อีกทั้งยังสื่อถึงโชคดีและการฟื้นคืนชีพด้วย
นี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับเทศกาลอีสเตอร์ของเด็ก ๆ ชาวอังกฤษ
พ่อแม่ก็มักมอบไข่ช็อกโกแลตกับคุกกี้กระต่ายให้ลูก ๆ
เด็กหนุ่มรวบรวมความกล้า เพราะอยากมีมันไว้สักครั้ง
แม้จะซื้อเอง แต่เขาก็ตั้งใจจะแกล้งทำเป็นว่าพ่อแม่เป็นคนให้
นี่ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ?
นิ้วของเด็กหนุ่มแตะลงบนหูกระต่ายของคุกกี้ชิ้นนั้น “เอาชิ้นนี้ครับ”
เขาล้วงเพนนีเหรียญหนึ่งจากกระเป๋ากางเกงเนื้อบาง แล้วยื่นให้โนหราน
เป็นเหรียญมูลค่า 5 เพนนีพอดี
เด็กหนุ่มจ่ายเงิน โนหรานส่งของ
การซื้อขายแบบรัดเข็มขัดครั้งนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น
“ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีค่ะ” โนหรานเลียนแบบน้ำเสียงพนักงานขายในซูเปอร์มาร์เก็ต พร้อมมอบคำอวยพรแถมให้ด้วยความเป็นมิตร
เด็กหนุ่มเก็บคุกกี้กระต่ายใส่กระเป๋า ยกมุมปากยิ้มอย่างมีความสุข
ดวงตาสีเขียวมรกตหลังแว่นเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ที่จริงโนหรานคุ้นหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่บ้าง
ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดียวกัน แม้โนหรานจะไม่ค่อยได้ออกไปไหน แต่ก็เคยเห็นเด็กหนุ่มคนนี้อยู่หลายครั้ง
ก่อนหน้านี้ เขามักวิ่งไปตามถนน โดยมีเด็กอ้วนที่ตัวใหญ่ผิดปกติกับเด็กชายผอมโซ หน้าตาเหมือนหนู วิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง
ครั้งหนึ่งโนหรานเห็นกับตาว่า หลังจากเด็กหนุ่มถูกจับได้ เด็กชายหน้าหนูคนนั้นก็จับแขนทั้งสองข้างของเขาไพล่หลังไว้แน่น ปล่อยให้เด็กอ้วนต่อยท้องเขา
พวกนั้นเหมือนกำลังใช้เด็กหนุ่มเป็นกระสอบทรายฝึกมือ
เด็กอ้วนคนนั้นชื่อดัดลีย์ เดอร์สลีย์ ชอบอาศัยร่างกายที่ “แข็งแรง” ของตัวเองรังแกคนอื่น
ทุกวันไม่หาเรื่องคนอื่น ก็เดินไปหาเรื่องคนอื่น
ถึงขั้นมีชื่อเสียงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วย
โนหรานจึงจำทั้งสามคนได้แม่น
และแน่นอนว่าเธอรู้ว่าเด็กหนุ่มที่ถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอชื่อแฮร์รี่
ขณะที่โนหรานกำลังจะบอกลาแฮร์รี่ เสียงตะโกนห้าวห้วนก็ดังก้องจนแก้วหูแทบสะเทือน
“แฮร์รี่ พอตเตอร์! รีบมานี่! คนมีหน้ามีตาเขาไม่คบกับเด็กมอมแมมหรอก อยู่ให้ห่างจากหล่อนเข้าไว้ อย่าเอากลิ่นความจนกลับมาด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะช่วยชำระล้างตัวแกให้สะอาดเอง!”
ชายร่างสูงใหญ่กำยำยืนอยู่ไม่ไกล มองพวกเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ
แฮร์รี่หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วรีบหันไปขอโทษโนหราน “ขอโทษนะ”
เขาดูอึดอัดใจและรู้สึกกระดากแทนพฤติกรรมของชายคนนั้น
โนหรานยักไหล่ ไม่ได้พูดอะไร
ก็ได้ เสื้อผ้าของเธอดูไม่ค่อยเรียบร้อยจริง ๆ
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้รับบริจาคเสื้อผ้าเป็นครั้งคราว แต่เสื้อผ้าดี ๆ ถูกผู้ดูแลเอาไปขายเป็นเสื้อผ้ามือสอง ส่วนที่แบ่งให้เด็ก ๆ ใส่มีแต่ตัวเก่าขาดวิ่นไร้ค่า
พวกเขาแค่ต้องบอกคนนอกว่าเด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซุกซนจนทำเสื้อผ้าขาดอยู่เรื่อยก็พอ
เด็ก ๆ ไม่มีสิทธิ์มีปากมีเสียง
คนที่ตะโกนเรียกเป็นชายอ้วนจนแทบไม่มีคอ ใบหน้าแดงคล้ำจนเกือบเป็นสีม่วง มีผมสีเข้มหนาดกกับเคราเฟิ้มเต็มหน้า เวลาพูดกับคนอื่นก็เอาแต่ตะโกน แค่ได้ยินเสียงก็ชวนให้รู้สึกไม่ชอบแล้ว
ข้างกายเขามีหญิงผมบลอนด์ร่างผอมยืนอยู่ สีหน้ารังเกียจโนหรานกับเด็กหนุ่มไม่ต่างกัน
ดัดลีย์ เดอร์สลีย์ เด็กอ้วนที่โนหรานเคยเห็น ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ กำหมัดแน่น สีหน้าไม่พอใจ
“ทำไมไม่ซื้อคุกกี้กระต่ายช็อกโกแลตให้ผม!” เขาตะโกนต่อว่าพ่อแม่ตัวเอง
“ดัดดี้ลูกรัก เมื่อวานเราซื้อคุกกี้ช็อกโกแลตให้แล้วนะ อีกอย่าง มีคนสั่งจองไว้ก่อนแล้ว เราซื้อไม่ได้จ้ะ” หญิงร่างผอมปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด
ฟังดูแล้วกลับเหมือนกำลังอ้อนวอนมากกว่า
อ้อนวอนให้ลูกชายคนโปรดอย่าโกรธ
แต่เรื่องกลับไม่เป็นอย่างที่เธอหวัง ดัดลีย์ เดอร์สลีย์ยังคงโมโห
“ไม่ได้! ผมไม่สน! ผมจะเอาคุกกี้กระต่าย ผมจะเอา!” ดัดลีย์แกว่งแขนไปมา เริ่มคลุ้มคลั่ง
เขาถลึงตา โน้มตัวกำหมัด ทำท่าราวกับพร้อมจะพังข้าวของทันทีที่ถูกปฏิเสธ
แฮร์รี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เพื่อให้ตัวเองอยู่ในจุดที่ปลอดภัย
สองสามีภรรยาเดอร์สลีย์รีบปลอบดัดลีย์ที่กำลังเดือดดาล “ได้ ๆ พ่อกับแม่จะซื้อให้เดี๋ยวนี้ แต่ร้านนี้หมดแล้ว เราไปร้านอื่นกันนะ ซื้อให้เยอะกว่าเดิมเลย ดีไหมจ๊ะ?”
ทั้งคู่ดูเหมือนกำลังพูดคุยกับดัดลีย์อย่างใจเย็น แต่โนหรานเชื่อว่า ถ้าดัดลีย์ปฏิเสธ พวกเขาคงบุกเข้าไปในร้านแล้วใช้สารพัดวิธีแย่งคุกกี้กระต่ายช็อกโกแลตที่ “เป็นของ” ลูกชายตัวเองมาจากเจ้าของร้านแน่