"ก่อนอื่น เพื่อปลุกขวัญกำลังใจ ซ่งฮู่พ่ายแพ้ จินหลิงเสียเมือง ทั้งประเทศจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง
ตอนนี้ถ้าบอกว่าพวกเรามีหน่วยทหารหน่วยหนึ่ง จัดการพวกผีญี่ปุ่นระดับแม่ทัพใหญ่ องค์ชาย แล้วก็ผู้บังคับกองพลยกเข่งได้รวดเดียว ขวัญใจประชาชน ขวัญกำลังใจทหารต้องพุ่งขึ้นมหาศาล!"
"แล้วยังไงต่อ?"
"ต่อมา กดดันพวกฝ่ายเจรจาสงบศึก เราแค่ถอนออกจากเมืองหลวงชั่วคราว ไม่ใช่พ่ายแพ้สงคราม ใช้เรื่องนี้ประกาศให้พวกที่คิดป่วนรู้ซะว่า พวกเราไม่ใช่แค่สู้ได้ แต่ยังฆ่าผีญี่ปุ่นระดับแม่ทัพใหญ่ได้ ทำให้ระบบบัญชาการของพวกผีญี่ปุ่นในจินหลิงย่อยยับ!"
มุมปากของท่านประธานกรรมการกระตุกน้อย ๆ ใบหน้าแย้มรอยยิ้ม แต่ไม่ได้เอ่ยปาก ฟังเขาพูดต่อไปเงียบ ๆ
"สาม" เสียงเถ้าแก่ไต้พลันลดต่ำลง โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ใหญ่ หน่วยนี้เราต้องหาให้เจอ พันกว่าคน ชำนาญภูมิประเทศ เก่งกาจการซุ่มโจมตี...นี่คือหน่วยรบชั้นยอดที่ถนัดปฏิบัติการหลังแนวข้าศึก หาเจอแล้ว เราก็แต่งตั้งยศ ให้ชื่อหน่วย ขยายกำลัง! หาไม่เจอ..."
"หาไม่เจอแล้วยังไง?"
"หาไม่เจอ" เถ้าแก่ไต้เลียริมฝีปาก กวาดตามองท่านประธานกรรมการแวบหนึ่ง เห็นท่านไม่ได้มองตน ก็รวบรวมความกล้าพูดต่อ "ก็กลัวว่าจะไปเข้าข้างคนอื่น หรือไม่ก็...ตั้งตัวเป็นอิสระ"
"คนอื่น..."
ท่านประธานเจียงพึมพำ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ชายตามองเถ้าแก่ไต้ แล้วถามต่อ
"ถ้าอย่างนั้น โทรเลขนี้จะเขียนยังไง?"
"ลูกศิษย์ร่างฉบับหนึ่งไว้" เถ้าแก่ไต้ราวกับรู้ว่าจะต้องถูกถามเช่นนี้ ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งที่เตรียมไว้ก่อนแล้วจากกระเป๋าส่งให้ "เรียนท่านประธานตรวจดู"