จ้าวเต๋อจู้ยัดเชือกใส่มือผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหันตัวเดินออกมา ด้านหลังดังเสียงเด็กหนุ่มกังวานใส
"คุณน้าจะไปไหนครับ"
"เจ้ากับแม่เจ้าเล่นไปก่อน รอให้ข้าไม่ยุ่งแล้วค่อยมาหา"
ออกจากห้อง เฉินกุยเดินพลางถามไปด้วย
"พวกนายรู้จักกัน?"
จ้าวเต๋อจู้กวาดตามองเฉินกุยแวบหนึ่ง เห็นเขาไม่สนใจ จึงพูดตะกุกตะกัก
"ก็ไม่เชิงรู้จัก ตอนนั้นพวกเขาหลบอยู่ในเมือง ข้าเคยเห็น"
เฉินกุยรับคำเสียงอือ ไม่ถามเจาะลึกต่อ ขอเพียงไม่ใช่การบังคับก็แล้วกัน นายอยากทำอะไรก็ทำไป
ทั้งสองเดินไปด้วยกันเรียกทหารเก่าซุนโหย่วเซิ่ง มือปืนหลิวเอ้อหรง และหัวหน้าชุดพลปืนใหญ่ที่มาทีหลังจางเต๋อไฉ มารวมกันใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปากหมู่บ้านด้วย
เฉินกุยนั่งยอง ๆ ลง เก็บกิ่งไม้จากพื้น วาดแผนที่ภูมิประเทศคร่าว ๆ ลงบนพื้น
"ตรงนี้ มีทหารหนีทัพกลุ่มหนึ่งถูกพวกผีญี่ปุ่นหนึ่งหมวดไล่ต้อนมาทางพวกเรา"
เขาใช้กิ่งไม้จิ้มตำแหน่งทหารหนีทัพ วาดวงกลมทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้านไว้หนึ่งวง
"ทางนี้มีพวกผีญี่ปุ่นหนึ่งหมวดกำลังอ้อมขนาบใหญ่ มีจุดประสงค์ต้องการปิดล้อมทหารหนีทัพพวกนั้น แต่จุดที่พวกเราอยู่ตอนนี้ตรงกับเส้นทางของพวกมันพอดี ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงพวกมันก็มาถึง"
ซุนโหย่วเซิ่งคายหญ้าแห้งในปากออกมา เนื่องจากชินกับความสามารถของเฉินกุยแล้ว จึงไม่ถามคำถามเกินจำเป็นอย่างรู้ได้อย่างไร เอ่ยปากถามตรง ๆ
"ทหารหนีทัพกี่คน"
"ไม่ถึงสองร้อย"
"ถ้างั้นรวมพวกเราก็มีสามร้อยคน"
ซุนโหย่วเซิ่งจิ้มไปที่หมู่บ้าน