ฮายาชิ คาซึฟุมิเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นผู้รู้เรื่อง
อาหารกระป๋องกับเสบียงเป็นของใช้สิ้นเปลืองและจำเป็น ส่วนลูกกระสุนปืนคือเงินตราแข็ง สามอย่างนี้ล้วนเป็นของที่แนวหน้าต้องการที่สุดและยึดมาได้ยากที่สุด
"ได้!" ฮายาชิ คาซึฟุมิพยักหน้า สื่อสารผ่านล่าม "เนื้อกระป๋องหนึ่งหมื่นกระป๋อง เสบียงห้าตัน ลูกกระสุนห้าร้อยนัด ราคารวม..."
เฉินกุยไม่รอให้พูดจบ ก็ตัดบทเสียกลางคัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม:
"ผมจ่ายครึ่งหนึ่งของราคารวม!"
พอได้ยินว่าครึ่งหนึ่ง ฮายาชิ คาซึฟุมิร้อนใจทันที สีหน้าสงบนิ่งหายไปสิ้น:
"คุณเกินไปแล้ว! ต่อราคาครึ่งเดียว ซื้อขายแบบนี้ไม่มีใครทำกันหรอก!"
"แต่ผมจ่ายเป็นทองคำนะ"
"ทองคำก็ไม่เอา ครึ่งหนึ่งยังไม่ทันทุนเลย!"
"พวกคุณมีทุนด้วยเหรอ?"
ฮายาชิ คาซึฟุมิได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงต่อราคาต่อไป:
"งั้นก็ไม่ได้ เก้าในสิบ!"
เฉินกุย: "หกในสิบ!"
ฮายาชิ คาซึฟุมิ: "แปดในสิบ!"
เฉินกุย: "เจ็ดในสิบ!"
ฮายาชิ คาซึฟุมิ: "เจ็ดเศษครึ่ง!"
"ตกลง!" เฉินกุยพยักหน้า "จุดนัดพบกำหนดที่เชิงเขานอกเมืองหนิงกั๋วตรงขอบเขตพื้นที่ควบคุมของคุณ เห็นของแล้วผมจ่ายเงิน!"
ฮายาชิ คาซึฟุมิคิดคำนวณข้อดีข้อเสียในใจใหม่อีกครั้ง ส่งของก่อนก็กลัวเฉินกุยจะกลืนของ ส่งเงินก่อนเฉินกุยก็กลัวเขาจะกลืนเงิน สุดท้ายก็ตอบตกลง:
"ได้ งั้นเวลาก็กำหนดเป็นบ่ายวันมะรืนนี้!"
"ดี งั้นบ่ายวันมะรืนนี้!"
เฉินกุยพูดจบก็เปลี่ยนเรื่อง:
"แต่ ก่อนจะตกลงกันได้ คุณต้องเขียนหนังสือรับรองให้ฉัน"
"หนังสือรับรอง?"
"ใช่" เฉินกุยดึงกระดาษขาวแผ่นหนึ่งจากโต๊ะ ผลักไปตรงหน้าฮายาชิ คาซึฟุมิ แล้วโยนปากกาหมึกซึมให้อีกหนึ่งด้าม "เขียนให้ชัดว่าหน่วยเสนาธิการกองพลที่สี่ ในนามกองพลที่สี่ เต็มใจขายเสบียงยุทธภัณฑ์ให้กองกำลังกองโจรชายแดนซูหว่าน ระบุจำนวนอาหารกระป๋อง เสบียงแห้ง ลูกกระสุนให้ละเอียด เขียนให้เรียบร้อย เซ็นชื่อ แล้วกดลายนิ้วมือ"