ซ่งจื้อเหลียนเป็นคนพูดน้อย ได้แต่ปิดปากเงียบอย่างมีสติ
ไมค์ยังคงพูดไม่หยุด ตั้งแต่แนวนโยบายใหม่ของรูสเวลต์ไปจนถึงโรงงานเหล็กในชิคาโก แล้วก็จากราคาบ้านในเขตเช่าเซี่ยงไฮ้ไปจนถึงทิวทัศน์ของภูเขาเทียนมู่
ซ่งจื้อเหลียนไม่พูดแต่ในใจกระจ่างแจ้ง ความทะเยอทะยานของเฉินกุยใครจะมองไม่ออก?
จากเขาหมาวซานบุกมาถึงภูเขาเทียนมู่ รบพุ่งไกลหลายร้อยลี้ จากคนไม่กี่สิบคนดึงมาถึงเกือบสองหมื่นคน
ขุนศึกคนอื่น ๆ อยากยัดเยียดเงินเดือนทหารทุกหยาดเหงื่อใส่กระเป๋าตัวเอง แต่เฉินกุยกลับเอาเงินไปซื้อเครื่องจักร ซื้อยา ซื้อปืนใหญ่ ให้ทหารได้รับเงินเดือนเป็นเหรียญเงินจริง ๆ ดูแลทุกข์สุขชาวบ้านรอบข้าง
พวกเขาที่ติดตามมาจากจินหลิงตั้งแต่แรก ไม่มีใครไม่รู้ แต่แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้น
ถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้เฉินกุยชักธงสู้กับอู่ฮั่นตอนนี้ พวกเขาก็ไม่มีใครลังเลเลยสักคน ใครบ้างไม่ใช่คนที่เฉินกุยช่วยชีวิตไว้ด้วยมือตัวเอง?
รถบรรทุกยังคงกระโดดโหยงไปตามทาง ไม่รู้ว่านานเท่าไร ซ่งจื้อเหลียนก็ผล็อยหลับไปท่ามกลางเสียงโอ้อวดของไมค์
"ผู้การ! ผู้การ!"
ทหารนายหนึ่งเขย่าบ่าเขาอย่างแรง
ซ่งจื้อเหลียนลืมตาขึ้นมาทันที มือเอื้อมไปที่ซองปืนที่เอวโดยสัญชาตญาณ
ภายในกระบะรถแสงสลัว ทหารนายหนึ่งโน้มตัวเข้ามากระซิบเสียงต่ำ:
"ข้างหน้ามีอะไรผิดปกติ รถบรรทุกสองคันกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา นายคนขับถามว่าจะหยุดหรือขับผ่านไปเลย?"
ซ่งจื้อเหลียนสะดุ้งเฮือกจนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันที ไมค์ข้างกายไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร นอนแผ่หราอยู่ก้นกระบะ กรนเสียงดังสนั่น