"หัวหน้า..."
จ้าวเต๋อจู้ยังอยากพูดอะไรต่อ เฉินกุยก็ตัดบทพร้อมชี้ไปที่เสิ่นซิ่วอิง
"พวกนายเข้าป่าไปก่อน แล้วช่วยดูแลเธอให้ฉันด้วย"
พูดจบ เขาก็คว้าปืนเล็กยาวบนพื้นขึ้นมา คิดครู่หนึ่งแล้วเดินไปหยิบเครื่องยิงลูกระเบิดจากมือพลปืนใหญ่นั่น จากนั้นก็เอื้อมมือจะไปคว้าถุงลูกระเบิดบนหลังของอีกฝ่าย แต่ทหารปืนใหญ่คนนั้นกลับจับถุงไว้แน่น พลางมองเฉินกุยเขม็ง
"หัวหน้า ผมไปกับคุณ!"
"ผมก็ไปกับคุณ!"
ทหารเก่าคนที่แบกเสิ่นซิ่วอิงมาก่อนหน้าก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าเฉินกุยมีตัวช่วย ในสายตาพวกเขา การจะลงเขาไปล้วงคอโรงพยาบาลสนามของพวกผีญี่ปุ่นก็ไม่ต่างจากการบุกเข้าไปในวังพญายม แต่พวกเขาก็ยังลุกขึ้นมา
จู่ ๆ เฉินกุยก็รู้สึกใจหนักอึ้ง นี่คือบางคนฝากความหวังไว้บนบ่าของเขาแล้ว
เขาไม่หยิบถุงลูกระเบิดอีก แต่ยื่นมือไปตบไหล่ทั้งสองคนแล้วพยักหน้า
"เอาล่ะ"
พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปทางที่มา
เพิ่งเดินได้สองก้าว ร่างหนึ่งก็มายืนขวางหน้า เป็นชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมบุผ้าฝ้ายคนนั้น
เขายืนอยู่ตรงนั้น หลังตรง รับสายตาของเฉินกุย สีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงหนักแน่น
"จะไปฆ่าพวกผีญี่ปุ่นใช่ไหม? ผมช่วยถือของให้ได้นะ แล้วให้ระเบิดมือผมสักลูกก็พอ ผมจะได้ไม่เป็นเชลย"
เฉินกุยจำชายคนนี้ได้ ผู้ที่ยกมือขึ้นเป็นคนแรกและถือระเบิดมือวิ่งเข้าใส่ช่องกำแพง
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ไปฆ่าพวกผีญี่ปุ่นจริง ๆ แค่วางแผนจะไปหายามา และดูลู่ทางว่าจะหาหมอมาได้หรือเปล่า
เขาตบบ่าชายคนนั้นแล้วเดินอ้อมตัวเขาไป