นายทหารญี่ปุ่นลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสาย มือทุบหลังตัวเองสองที แล้วเดินไปที่ประตู เปิดประตูออกโดยไม่ลังเล ไม่ได้สงสัยเลยว่าทำไมประตูถึงแง้มอยู่
เมื่อออกมาข้างนอก เขายืนอยู่หน้าประตู หันหน้าไปทางประตูใหญ่ หันหลังให้เฉินกุย มือยังเอื้อมไปข้างหลังแล้วทุบเบาๆ
ตอนนี้แหละ!
เฉินกุยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งออกจากมุมกำแพง ก้าวเดียวมาถึงข้างหลังเขา มือซ้ายปิดปาก มือขวาบีบคอแน่น
ร่างของนายทหารญี่ปุ่นกระตุกเกร็งในทันที มือพยายามจิกแขนเฉินกุยอย่างสุดแรง ขากำลังจะถีบ แต่ทหารเก่าก็กระโจนจากด้านหลังเข้ามากอดขาไว้ไม่ให้ขยับ
นายทหารญี่ปุ่นส่งเสียงครางในลำคอ แต่เมื่อถูกบีบคอ ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกลงอย่างรวดเร็วเพราะขาดอากาศ
เฉินกุยเงยหน้ามองรอบทิศ ยามไม่ทันสังเกตเห็นนี่ ทั้งคู่จึงหิ้วร่างนายทหารญี่ปุ่นเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ
เสียงฝีเท้าของสายตรวจที่อยู่ไม่ไกลเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
ภายในบ้าน เฉินกุยนั่งลง มือทั้งสองประคองศีรษะของเด็กแว๊นนายทหาร แล้วบิดแรงจนได้ยินเสียง ก๊าก คอหักพับไปข้างหนึ่ง ตายสนิทอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งคู่ย่อตัวอยู่ในบ้าน รอจนกระทั่งสายตรวจด้านนอกเดินห่างออกไป จึงถอนหายใจยาวราวกับหมดแรง
ภายใต้แสงไฟสลัวในบ้าน ทหารเก่ากะพริบตา มองศพบนพื้น แล้วมองเฉินกุย แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เฉินกุยคลำหาเสื้อผ้าบนศพ ถอดมาสวมใส่ให้ตัวเอง ปลดกระบี่บังคับการที่แขวนอยู่บนผนังมาเหน็บไว้ที่เอว แม้เสื้อจะสั้นไปหน่อย แต่โดยรวมก็ดูเข้าทีไม่เบา