ตอนที่เฉินกุยมาถึงตีนเขา กลุ่มแรกที่ค่ายกลางเนินก็ออกเดินทางไปแล้ว
นอกจากกองพล 147 กับกองตรงขึ้นตรงที่ยังไม่ออกเดินทางแล้ว กองพล 146 กับกองพันอื่นอีกสี่กองพันในสังกัดกองโจร และหน่วยยานเกราะหนึ่งหน่วย ล้วนออกเดินทางกันหมดแล้ว
ขบวนยาวลากไปตามถนนเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร มองจากที่สูงก็ไม่ต่างอะไรกับมดย้ายรัง เฉินกุยเพิ่งขึ้นไปนั่งบนรถ ซ่งจื้อเหลียนก็ขี่ม้าตัวหนึ่งตรงมา
"หัวหน้า ข้าจะตามไปอยู่ท้ายกองทัพนะ"
"อืม เจ้าขี่ม้าเป็นด้วย?"
"เป็นสิ เมื่อก่อนที่บ้านมีม้า ข้าเคยหัดขี่มา"
จู่ๆ เฉินกุยก็นิ่งอึ้งไป ตกลงพวกเจ้าล้วนมาจากตระกูลใหญ่โตกันทั้งนั้น ขี่ม้าเป็นแท้ๆ ยังปิดบังซ่อนงำไว้ ทำราวกับกลัวจะกระทบกระเทือนจิตใจข้าหรืออย่างไร?
"พอละ คุมกองกำลังให้ดี พวกข้าไปก่อน"
เฉียวเฉิงเข้าเกียร์ รถบรรทุกคำรามออกจากค่าย ด้านหลังมีรถอีกคันหนึ่งลากปืนต่อสู้อากาศยานรุ่น 88 ตามมาติดๆ
แล่นไปตลอดทาง แซงเหล่าหน่วยต่างๆ ที่กำลังเดินทัพกับม้าบรรทุกและล่อที่บรรทุกข้าวของอยู่กลางขบวน จนกระทั่งผ่านกองร้อยที่หนึ่งที่เป็นทัพหน้าไปแล้วถึงตามรถบรรทุกคันหน้าสุดทัน
เฉียวเฉิงเหยียบคันเร่งคิดจะแซงไปด้านหน้า เฉินกุยร้องห้ามไว้
"เดี๋ยวก่อน เครื่องบินลาดตระเวนของพวกผีน้อยมาแล้ว พวกเราตามกองทัพใหญ่ไปดีกว่า หากมันเห็นพวกเรากำลังโยกย้าย เครื่องบินทิ้งระเบิดมาก็ยุ่ง"
"เครื่องบินของพวกผีน้อยมาแล้ว?"
เฉียวเฉิงพึมพำเบาๆ ชะเง้อคอมองออกไปนอกกระจกหน้ารถ แต่ก็ไม่เห็นอะไร
เห็นท่วงท่าชะเง้อชะแง้เหมือนพังพอนยามเฝ้าระวังของเขา เฉินกุยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้