ออกจากถ้ำหินงอกหินย้อย เฉินกุยก็ตรงไปยังห้องพยาบาล ในใจคิดคำนวณว่าที่นี่ควรเหลือหมอไว้สักคนไหม แต่ถ้าทิ้งไว้ ใครจะยอมอยู่ที่นี่ล่ะ?
เพิ่งถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันข้างใน
ผลักประตูเข้าไป ห้องพยาบาลว่างเปล่า ผู้บาดเจ็บเดิมออกจากโรงพยาบาลกันหมดแล้ว ผู้บาดเจ็บจากศึกนี้ยังอยู่ที่ตีนเขา เตรียมย้ายไปฐานใหม่
มีเพียงไป๋มู่หยุนกับหวงปิ่งโจวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะ คุยกันเสียงเบาเรื่องขวดยาสองสามขวด
“ท่านแม่ทัพเฉิน”
พอเห็นคนมา ทั้งสองก็หยุดพูด หันมายิ้มทัก หวงปิ่งโจวถือขวดซัลฟาอยู่ในมือ ยังไม่ทันวางลง
เฉินกุยพยักหน้า กวาดตามองรอบ ๆ เห็นแต่ยาที่วางอยู่บนโต๊ะ
“เหลือยาเท่าไหร่?”
ไป๋มู่หยุนถอนหายใจ รับช่วงพูดต่อ
“ที่นี่เหลือไม่มากแล้ว แต่โชคดีที่คราวนี้ขนกลับมาได้อีกเพียบ พอใช้ไปได้สักพัก ยานี่รู้สึกยังไงก็ไม่เคยพอใช้!”
“อืม”
เฉินกุยพยักหน้า
“ของที่แย่งมา วันหนึ่งก็ต้องหมด เมื่อไหร่เราผลิตเองได้ก็คงดี ยาพวกนี้เก็บไว้ที่นี่ หาที่ซ่อนให้มิดชิด เผื่อทหารที่อยู่เฝ้าหรือชาวบ้านมีเหตุฉุกเฉิน จะได้ไม่ต้องวิ่งไปหาพวกเราถึงทางใต้”
“ไม่ขนไปด้วยเหรอ?”
“ไม่ต้องแล้ว เหลือไว้ให้จางต้าหนิวกับพวกไว้ใช้ยามฉุกเฉิน แต่ต้องซ่อนให้ดี”
เฉินกุยพูดจบ สายตาก็จับจ้องที่ขวดซัลฟาในมือหวงปิ่งโจว นึกอะไรขึ้นมาได้
“หมอหวง ตอนเรียนเมืองนอก คุณเรียนสาขาอะไร?”
หวงปิ่งโจวยิ้มขวยเขิน “ผมกับมู่หยุนเรียนศัลยศาสตร์ทั้งคู่ เพียงแต่…ผมไม่เก่งเท่าเขา”
ศัลยศาสตร์?
ตาของเฉินกุยสว่างวาบ ยุคนี้หมอที่กลับมาจากต่างประเทศล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง
มีไป๋มู่หยุนก็บุญหนักหนาแล้ว นี่ยังได้หวงปิ่งโจวมาอีก เรียกได้ว่าสวรรค์ประทานสมบัติ!