ฮัย!
นายสิบขานรับอย่างดัง ชักปืนพกขึ้นแล้วตะโกนโหวกเหวก
“เร่งความเร็ว! กำจัดพวก…”
ตูม!
พูดไม่ทันจบ ลูกระเบิดหนึ่งก็พุ่งมาตกตรงหน้าทั้งสอง ห่างไม่ถึงครึ่งเมตร
หัวหน้าหมวดปลิวไปทางด้านหลัง นายสิบก็พลอยลอยตามไปด้วย จากนั้นล้มลงนอนแน่นิ่งกับพื้น
“ข้าศึกโจมตี!”
พวกผีญี่ปุ่นที่เหลือแผดเสียงร้อง รีบวิ่งไปหาที่กำบังทั้งสองฝั่ง แล้วหมอบลงกับพื้น
ผีญี่ปุ่นสองนายที่แบกเครื่องยิงลูกระเบิดพุ่งตัวเข้ากลุ่มพุ่มไม้ รีบตั้งเครื่องยิงอย่างว่องไว แต่ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะยิงไปทางไหน
ผีญี่ปุ่นนายหนึ่งถามนายสิบที่อยู่ไม่ไกลด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“พวกมันอยู่ไหน?”
ขณะนั้น เสียงปืนเล็กยาวที่อยู่ไม่ไกลก็ดังขึ้น ทหารลาดตระเวนสองคนนั้นได้ยินเสียงเครื่องยิงลูกระเบิดทำงาน จึงยิงไปทางที่เฉินกุยอยู่สองนัด พลางแผดเสียงร้องเตือน
“ข้าศึกอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีเครื่องยิงลูกระเบิด!”
เมื่อรู้ตำแหน่ง ผีญี่ปุ่นสองนายจึงรีบตั้งเครื่องยิงลูกระเบิด เล็งไปทางคร่าวๆ ทันทีที่เตรียมจะสอดลูกระเบิดเข้าไป ลูกระเบิดลูกที่สองของเฉินกุยก็มาถึง
ตูม!
ระเบิดดังสนั่น คนทั้งสองร้องโหยหวนกระเด็นไปข้างหลัง
ผีญี่ปุ่นที่ถือถุงลูกระเบิดอยู่ข้างๆ หมอบกับพื้นยังไม่ทันลุก กระสุนในถุงก็โชคดีไม่ถูกจุดชนวน แต่แรงระเบิดที่เกิดขึ้นใกล้แค่เอื้อมก็ส่งทั้งคู่ขึ้นสวรรค์เช่นกัน
ขาดผู้บังคับหมู่ ทหารหมู่ทั้งสามก็ต่างคนต่างสู้ แผดเสียงร้องสั่งให้ลูกน้องของตนเคลื่อนล้อมไปทางที่เสียงปืนดังขึ้น