"หัวหน้า..."
หลิวเอ้อหรงมายืนอยู่ข้างตัวเขาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เช็ดปาก น้ำเสียงฟังดูห่อเหี่ยว
"เราตายไปห้าคน"
ศพทั้งห้าถูกหามเข้ามาตั้งเรียงราย พวกเขายังไม่ได้ถอดหมวกเหล็กด้วยซ้ำ
เขาเดินเข้าไปคุกเข่าลง มองทีละคน นอกจากคนที่ถูกยิงกลางอกแล้ว อีกสี่คนที่เหลือล้วนถูกยิงตรงหมวกเหล็กพรุนเป็นรูเดียว
"นัดเดียวทั้งนั้น ฝีมือปืนพวกผีญี่ปุ่นนี่มันแม่นชัด ๆ"
หลิวเอ้อหรงบ่นออกมาหนึ่งคำ เฉินกุยไม่พูดอะไร เขายื่นมือไปลูบเปลือกตาทั้งห้าคนที่ยังไม่สนิทให้หลับลง นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่ซุ่มโจมตีพวกผีญี่ปุ่นเมื่อวาน คิดว่าตอนนั้นถ้าตัวเองเด็ดขาดกว่านี้ คนพวกนี้คงไม่ต้องตาย
แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว จ้าวเต๋อจู้ยังต้องการความช่วยเหลืออยู่ ไม่ใช่เวลามาจมกับความโศกเศร้า
เขาหันไปบอกหลิวเอ้อหรงว่า
"นายพาพวกพี่น้องเก็บอาวุธกับกระสุนที่ใช้ได้ รวมทั้งเสบียงพกพาของพวกผีญี่ปุ่นด้วย" เฉินกุยชี้ไปที่ร่องดินเล็ก ๆ ข้าง ๆ "หาที่ลุ่มฝังศพพี่น้องทั้งห้า แล้วทำเครื่องหมายไว้"
หลิวเอ้อหรงชะงักไป รีบถามว่า
"ไม่ไปด้วยกันเหรอ? จ้าวเต๋อจู้ทางนั้น..."
"ไม่ต้อง! นายอย่าลืมเก็บลูกระเบิดของพวกผีทั้งหมดไปด้วย"
เฉินกุยขัดจังหวะเขา ก้มลงหยิบถุงลูกระเบิด กวาดตามองดู สี่ถุง มีอีกยี่สิบกว่าลูก เกินพอแล้ว
หันหลัง ยัดถุงใส่มือทหารหนีทัพคนหนึ่งที่ไม่รู้จัก
"นาย มากับฉัน!"
คนนั้นอึ้งไปเล็กน้อย แล้วผงกหัว ยกถุงลูกระเบิดทั้งสี่ใบ เดินตามไปติด ๆ
หลิวเอ้อหรงมองแผ่นหลังของเฉินกุยกับอีกคน อ้าปากค้างอยู่ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ส่งเสียง หันหลังวิ่งไปหาศพพวกผีญี่ปุ่น ตะโกนโหวกเหวก