กระโดดลงมาจากช่องกำแพง จ้าวเต๋อจู้หัวเราะหึๆ เข้ามาหาเฉินกุย
"หัวหน้า ออกมาหมดแล้ว พวกบาดเจ็บก็พามาด้วย"
เฉินกุยพยักหน้า พิงกำแพงทรุดตัวนั่งลง วางเครื่องยิงลูกระเบิดไว้ข้างตัว
มือยังสั่นไม่หยุด โดนแรงดีดของเครื่องยิงลูกระเบิดสะท้านเข้าให้ ขว้างไม่หยุดเลย ไม่รู้ว่าโยนลูกระเบิดไปกี่ลูกแล้ว ของเล่นนี้ดูเรียบง่าย แต่ไม่คิดว่าพลังทำลายจะรุนแรงขนาดนี้
ไกลออกไป ตรงกำแพงเมืองดังเสียงพวกผีญี่ปุ่นตะโกน เสียงนกหวีด เสียงฝีเท้า ระส่ำระสายไปหมด
แต่ก็ไม่ออกตามมา ไฟส่องสว่างถูกยิงพัง ประตูเมืองพวกมันก็เชื่อมตายเอง แล้วจะออกมาจากช่องกำแพงงั้นหรือ?
ด้านนอกไม่มีไฟ แถมยังเป็นวันฟ้าครึ้ม มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่า พวกมันก็ไม่กล้าออกมา
ลุกขึ้นยืน กำลังจะเดิน จ้าวเต๋อจู้ล้วงของชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อส่งมาให้ พลางยิ้มพูดว่า "หัวหน้า กัดสักคำก่อน นี่เพิ่งเจอตรงจุดตั้งปืนกลเมื่อกี้"
"อะไรน่ะ?"
"มองไม่ค่อยเห็น แต่ดูเหมือนจะเป็นแผ่นแป้ง?"
"อืม!"
เฉินกุยตอบรับ รับของที่คล้ายแผ่นแป้งนั่นมา ยัดเข้าปาก เคี้ยวดังกร้วมๆ ว่าแล้วรสชาติก็ไม่เลวเลย นอกจากจะแข็งไปหน่อย
กวาดตามองผู้คนที่กระจายอยู่รอบๆ กำลังรอเขา รวมถึงพวกที่แบกกล่องยังไม่ยอมวาง เขายกเครื่องยิงลูกระเบิดขึ้น พูดอู้อี้อยู่ในคอ
"ไป! เข้าป่า!"
เพิ่งเดินไปไม่ไกล บนกำแพงเมืองมีเงารางๆ ของพวกผีญี่ปุ่นยืนเรียงเป็นแถว พวกมันมองความมืดสนิทนอกกำแพง พูดงึมงำอะไรไม่รู้ อยู่ไกลเกินไป ฟังไม่ชัด