ตูม!
เสียงระเบิดดังกว่าลูกระเบิดมือดังขึ้นจากใต้เท้าของเขา ลูกระเบิดสุดท้ายทำงานแล้ว
คนสองคนที่ตามมาติดๆ ร้องลั่นก่อนกระเด็นไปนอนราบกับพื้น ไร้เสียงหายใจ
ฝูงชนที่เพิ่งปีนขึ้นมาบนช่องกำแพงพากันชะงัก นิ่งงันอยู่กับที่ แลกเปลี่ยนสายตากันอย่างตื่นตระหนก
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมติดสำลีเพิ่งปีนขึ้นมา ชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอกเป็นคนแรก ตะโกนเสียงดัง
"วิ่ง! ถ้าไม่วิ่ง เราทุกคนต้องตายที่นี่!"
เมื่อตะโกนจบ เขาก็หลับตาวิ่งไปที่ขอบช่องกำแพง ขณะกำลังคิดว่าคงจะเหยียบลูกระเบิด เท้าก็พลาดเหยียบลงบนซากปรักหักพังและร่วงลงไปนอกกำแพงเมือง
เขาลืมตาขึ้น ไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย กระโดดลุกขึ้นแล้วตะโกนไปทางช่องกำแพง
"เร็ว! เร็วเข้า ไม่มีลูกระเบิดแล้ว รีบกระโดด!"
เฉินกุยไม่ได้สนใจเรื่องที่ช่องกำแพง เขาเพิ่งปรับทิศทางเครื่องยิงลูกระเบิดไปยังปืนกลหนักกระบอกสุดท้าย พวกผีญี่ปุ่นสิบกว่าคนที่กำลังผิงไฟในกระท่อมไม้ได้วิ่งถืออาวุธออกมาแล้ว
ภายใต้เสียงตะโกนของนายสิบ พวกมันกำลังก้มตัวไปมา ยิงตอบโต้พลางรุดล้อมเข้ามาอย่างว่องไว
ไกลออกไป เสียงนกหวีดโหยหวนดังขึ้น ค่ายของพวกผีญี่ปุ่นที่อยู่ห่างไปหนึ่งกิโลเมตรกำลังรวมพล
เฉินกุยไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าภายในค่ายตอนนี้เป็นอย่างไร พวกผีญี่ปุ่นที่เปลือยท่อนบนเด้งขึ้นจากเตียง คลำหารองเท้าในความมืด คว้าปืน ในลานบ้านอลหม่านไปหมด
กว่าพวกมันจะจัดแถวและวิ่งออกมาได้ อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกสามนาที แค่สามนาทีก็เกินพอ!
ตูม!
ลูกระเบิดส่องสว่างระเบิดขึ้น ปืนกลหนักกระบอกนั้นก็เงียบไปตามคาด
เฉินกุยหมุนเครื่องยิงลูกระเบิดอย่างรวดเร็ว พวกผีญี่ปุ่นสิบกว่าคนที่วิ่งออกมาจากกระท่อมกระจายตัวกันออกมาและกำลังรุกเข้ามาล้อม