ปีกตะวันตกเฉียงเหนือ เฉินกั๋วต้งยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมอง สีหน้ายิ้มออกมาอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน
หลังแนวข้าศึก พวกผีญี่ปุ่น กองไฟลุกโพลงระเบิดต่อเนื่อง
เริ่มจากพวกหัวหน้ากองพันผีญี่ปุ่น สองคนที่ยืนโบกดาบโค้งอยู่ใกล้กัน ร่างถูกแรงระเบิดเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศ ก่อนกระแทกลงพื้นอย่างแรง ไม่ขยับอีกเลย
ตามด้วยปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองสี่กระบอกที่ยิงจนพวกเราหัวไม่ขึ้น ลูกกระสุน นัดเดียวลงไป กล่องกระสุนระเบิดซ้ำ ลูกไฟมหึมาพุ่งขึ้น แม้แต่พวกผีน้อยรอบ ๆ ก็กระเด็นไปหลายราย
จากนั้นจุดระเบิดขยับมาด้านหน้า เริ่มไล่เก็บหัวหน้าหน่วยพวกผีญี่ปุ่น ที่ถูกห้อมล้อมอยู่กลางกลุ่มคน ทีละคน หัวหน้าหมวด ผู้บังคับหมู่ และอื่น ๆ ทุกครั้งที่ปืนครก ตกลง ในหมู่คนสีน้ำตาลปนเหลืองก็ถูกถ่างเป็นช่องว่าง
เฉินกั๋วต้งตื่นเต้นจนมือสั่น ในโลกนี้ คนที่ยิงปืนครก ได้แม่นขนาดนี้ มีเพียงคนเดียว
"ท่านแม่ทัพเฉิน! ท่านแม่ทัพเฉิน มาแล้ว!"
วางกล้องลง ชายผู้อ่อนโยนสุภาพคนนี้ตื่นเต้นจนสบถคำหยาบเป็นครั้งแรก:
"ส่งคำสั่ง ทั้งกองพล เคลื่อนกดดันไปข้างหน้า ไม่ตั้งรับแล้ว! ไล่พวกผีน้อยลงจากภูเขาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
"รับทราบ!"
พลเป่าแตรของกองพล 147 ก็เป่าแตรบุกอย่างสุดชีวิต พวกที่เดิมถูกกดจนหมอบอยู่หลังก้อนหิน ถือปืนไรเฟิล กรูกันออกไปเป็นฝูง
ส่วนในสนามรบ พวกผีญี่ปุ่นวุ่นวายไปหมด
หัวหน้ากองพันสองคน ผู้บังคับหมู่ สิบกว่าคน และหัวหน้าหมวด อีกหลายสิบคน ล้วนถูกปืนครก ระลอกแล้วระลอกเล่ากลายเป็นชิ้นเนื้อ