"ขายสิ เราจะขายแน่นอน!"
ไมค์วางปากกาลงแล้วเงยหน้าขึ้น:
"ท่านแม่ทัพเฉิน แต่นี่ท่านกำลังจะสร้างโรงงานผลิตอาวุธครบวงจรเลยนะครับ"
"ไม่อย่างนั้นหรือ?"
เฉินกุยยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มแฝงไปด้วยความจำใจมากมาย:
"จะให้พึ่งซื้อ? พวกคุณจะขายให้ฉันไปตลอดชีวิตได้หรือ? หรือจะให้ไปปล้น? จะไปปล้นพวกผีญี่ปุ่นให้ได้สักกี่กระบอก กี่ลังกระสุนกัน ในที่สุดก็ต้องพึ่งตัวเอง"
ไมค์เลิกคิ้ว ก้มหน้าจดบันทึกต่อ
"ข้อห้า ฉันต้องการอาหาร ข้าวสาร แป้งสาลี เนื้อกระป๋อง อย่างละ 500 ตันเป็นรุ่นแรก แล้วก็ซัลฟา ควินิน ยาสลบ อุปกรณ์ผ่าตัด ยิ่งมากยิ่งดี"
รออยู่ครู่หนึ่งเห็นเฉินกุยไม่พูดเพิ่ม ไมค์จึงวางปากกา ถอนหายใจยาว:
"ท่านแม่ทัพเฉิน ความต้องการของท่านใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้มาก แต่ไม่เป็นไร ผมจัดหาได้ทั้งหมด เพียงแต่ราคา..."
"เรื่องราคาคุยกันได้"
เฉินกุยขัดขึ้น
"แต่ก่อนจะคุยเรื่องราคา เรามาคุยเรื่องวิธีการจ่ายเงินก่อน"
สีหน้าไมค์จริงจังขึ้น มาถึงประเด็นสำคัญแล้ว รีบเสนอแผนการของตัวเองออกมา:
"ท่านแม่ทัพเฉิน ระเบียบของผมคือจ่ายค่ามัดจำสามส่วนก่อน พอสินค้าขึ้นเรือก็ใช้ใบขนส่งมาเรียกเก็บอีกสามส่วน พอส่งของถึงตรวจรับแล้วจึงจ่ายส่วนที่เหลือทั้งหมด และค่ามัดจำต้องโอนเข้าบัญชีก่อน ผมถึงจะสั่งผลิตกับโรงงานได้"
"ไม่!"
เฉินกุยส่ายหน้า รู้ดีว่านี่คิดจะหลอกใช้ตัวเองเป็นคนโง่ สองคนเพิ่งเจอกันครั้งแรก จะให้วางมัดจำไปได้ยังไง ถ้าอีกฝ่ายรับเงินแล้วหนีหายไปเลย จะไปตามที่ไหน?
